Türk Budunu Kendine Dön!

Sözümü tüketinceye kadar işit!

Benden sonra gelen küçük kardeşlerim,

Yeğenlerim, oğullarım, bütün soyum, budunum...

Dört taraf hep düşmandı.

Türklerin kendileri de 'birbirlerine düşman olup, fesada kandılar.

Tatlı söze, yumuşak hediyeye aldandılar!

Türk budunu...esir oldu!

Beylik oğlu kul oldu, temiz kız cariye oldu!

İstilacı 'iyi bilge kişiyi, iyi alp kişiyi' ilerletmezdi

Ölüm gibi aç ve çıplak Türk budunu yaya geldi.

Kara Budun sordu: 

İlli budundum, İlim şimdi nerede?

Töreli budundum, törem nerede şimdi?

İyi alp kişiler, iyi bilge kişiler sözleştiler.

Birbirlerine karıştılar.

Türk budunu yok olmasın diye,

Budun olsun diye

Ölesiye kadar çalıştık.

Bir yılda beş yol vuruştuk.

Türk töresi incinmişti...

Onu töresince canlandırdılar.

Türk budunu,

Kendine dön!..

Kültegin ile Tonyukuk Yazıtından

Dr.Emel Esin

Alp Şahsiyetinin Türk Sanatında Görünüşü

MUSTAFA KEMAL ATATÜRK

Atatürk'ün "gençliğe hitabe"sindeki tavrı "Bilge Kağan" tavrıdır ve Bilge Kağan'a özenmiştir. "Ey Türk Budunu" ile, "Ey Türk Gençliği" arasında hiçbir fark yoktur.

"Ne mutlu Türk'üm diyene" ifadesinde, "Bunca yerlere Türk adını, Türk şanını alıştırdım" politikası saklıdır. Atatürk'e göre, Türk istikbâlinin evlâdı, muhtaç olduğu kudreti, damarlarındaki "asil kan"da bulacaktır. "Bir Türk dünyaya bedeldir" ifadesinde de Bilge Kağan'ın "Türk beğleri, millet işitin! Üstte gök çökmedikçe altta yer delinmedikçe senin ilini ve töreni kim bozabilir? Ey Türk Milleti! Öykün (örnek al) ve kendine dön" ifadesi vardır...

Esasen Bilge Kağan'ın yazıtları da Atatürk'ün gençliğe hitabesi de Türk Milleti için siyasi vasiyettir. İki vasiyetin ortak özelliği "devletin, ülkesiyle ve milletiyle bölünmez bütünlüğü"dür.

Arslan Bulut - Atatürk'ün soyadı ve siyasi vasiyeti!
10 Kasım 2016 - Yeniçağ

ON KASIM GELDİĞİNDE YERLER GÖKLER ÜŞÜYOR

ÖYLE SOĞUK Kİ İZİNDE YEŞİL YAPRAK ÜŞÜYOR

HER GÜN KOCATEPE DEN YOLA ÇIKAR ATATÜRK

EN YÜCE MERTEBEDEN BİZE BAKAR ATATÜRK

HER YILIN ON KASIMI DEPREŞTİRİR YASIMI

KALEMLER ONU YAZAR ONU SÖYLER DİLİMİZ

OTUZ SEKİZE UZAR ISLANAN MENDİLİMİZ

BAYRAKLAR İNER İNER ÖPMEK İÇİN KABRİNİ

HİÇBİR KİMSE HİÇBİR EL DOLDURAMAZ YERİNİ

HER YILIN ON KASIMI DEPREŞTİRİR YASIMI

KIRAÇ

Prof. Naim Hazim Onat'ın torunu Günel Başer Atatürk'ün soyadı ile ilgili olarak şu açıklamalarda bulundu;

"Naim bey, 2-8.dönem Konya mebusu olup, Ankara, Dil Tarih Coğrafya Fakültesinde Arapça ve Farsça dersleri vermiş, Türk Dil Kurumu daimi üyesi ve Atatürk'ün Dil Sofralarının sürekli davetlilerinden bir zattır. 1953 yılında vefat etmiştir.Bu konunun ayrıntılarını rahmetli annem ve babamdan çeşitli vesilelerle dinlemiştim, evimizde böyle bir Dil Sofrasının orijinal fotoğrafı da bulunmaktadır fakat en ilginci, daha Atatürk Soyadı Kanunu, 24 Kasım1934 tarihinde çıkmadan önce Atatürk'ün kendi el yazısiyle dedeme hitaben yazdığı ve ona Onat soyadını verdiği yazısının altına 8 Kasım1934 tarihini düştüğü ve Kemal Atatürk olarak imzaladığı belgedir ki, evimizdeki en değerli bir anıdır. 

Öte yandan bu konuda, bir zamanların meşhur Hayat dergisinin 11 Kasım 1976 tarihli ve 46 sayılı nüshasının 4-5 sayfalarında yine Türk Dil Kurumu eski üyelerinden M. Ş. Ülkütaşır'ın kaleminden çıkmış olan ve " Atatürk'e bu soyadı nasıl verildi ve kim buldu " başlıklı ayrıntılı makalede konunun gelişimi tüm aşamalarıyla belirtilmiş ve Çankaya'daki bir toplantıda, sunulmuş olan çeşitli önerilerden sonra ve Atatürk'ün söz vermesi üzerine dedemin Atatürk soyadını ne şekilde önerdiği ve kabul gördüğü, Ülkütaşır'dan aynen nakledeceğim şu sözleriyle ifade edilmiştir ki, bu sözler benim de daha önce rahmetli annem ve babamdan duyduklarımla tamamen örtüşmektedir:

'Arkadaşlar biliyorsunuz, tarihimizde bir 'Atabey' sözü, ünvanı vardı. Anlamı da, yine biliyorsunuz; Bey'in, Emir'in, Şehzade'nin, hatta Hükümdar'ın ilimde, idarede, askerlikte mürebbisi, müşaviri, hocası demektir. Atabey, kullanılmış, tarihe geçmiş bir ünvan-ı resmidir... Bu ünvanı taşıyan bir çok Türk büyüğü vardır. Binaenaleyh biz de, Türk'e her alanda atalık etmiş, Türklüğü kurtarmış, istiklaline kavuşturmuş olan büyük Gazi'mize Atatürk diyelim, bu soyadını verelim. Bu bana, şivemize de daha munis, daha uygun gibi geliyor demiştir.Gazi, Naim Hazim hocanın açıklamasını daha yerinde bulmuş, hatta üstada teşekkür etmiş, böylece 'Atatürk' soyadı üzerinde ittifakla durulmuştur......'" (SABAH-17 Ocak 2011)






Yani, Atatürk’e soyadı verilmesinde eski Milli Eğitim Bakanı SAFFET ARIKAN ile NAİM HAZIM ONAT’ın önerileri söz konusudur. Öğretilenin aksine Agop Dilaçar değildir..... Cengiz Özakıncı'nın "Türkiye’nin Siyasi İntiharı Yeni-Osmanlı Tuzağı" kitabı için: link

MUSTAFA KEMAL ATATÜRK

TEK BAŞKOMUTAN

BÜYÜK BAŞBUĞ ATATÜRK'ÜN İSTANBUL VE ANKARA'DAKİ CENAZE TÖRENİ FOTOĞRAFLARI

Fotoğraf albümünü 26 parça halinde... 

TÜRKÇE TARİH'TEN

ATATÜRK'ÜN MAL VARLIĞINI DEVLETE BIRAKTIĞINA DAİR TBMM TUTANAKLARI

Millet, bir koyun sürüsüdür!

1920 başlarında İstanbul'un işgal edildiği gün, ikisi hoca olan üç milletvekili Vahdettin'le görüşmeye gitmişti. Padişah, düşman güçlerinin isteklerine boyun eğilmesi gerektiğini söylüyordu. Oysa karşısındakiler farklı görüşteydiler.


Rauf Bey şöyle diyordu:

- Millet, haysiyet ve istiklale aykırı bir kaydı kabul etmemeye kesin kararlıdır. Milletin sizden istirhamı, haysiyet ve istiklale aykırı bir anlaşmaya imza koymamanızdır. Aksi taktirde istikbali çok karanlık görüyoruz.


Vahdettin sesini yükseltti:

- Rauf bey, millet bir koyun sürüsüdür! Bu sürüye bir çoban lazım! İşte o çoban benim!...




"Millet" koyun sürüsü olmadığını Kurtuluş Savaşı'nda kanıtlamıştır. Ama şimdi, yeni Vahdettinler türemiştir... Tarihi, yalanlarla tersyüz etmek isteyen ve gençlerin çobanlığına soyunan yeni Vahdettinler!...


Sürü olmadığını kanıtlama sırası şimdi "gençlik"tedir!
Ve kanıtlayacaktır!



Ahmet Taner Kışlalı
Cumhuriyet, 19 Mayıs 1995
Atatürk'e Saldırmanın Dayanılmaz Hafifliği

1 Şubat 1931 tarihindeki İzmir Kız Lisesi ziyareti

CUMHURİYET

Bağımsızlık Savaşı’na kaç Osmanlı Paşa’sı kendi isteğiyle katıldı? Çok az değil mi? Hatta parmakların sayısını geçemeyecek kadar az. Sonradan kahraman bildiğiniz kaç kişiyi ben, Anadolu’ya kaçırttım, bir bilginiz var mı? Benim yanımda hep genç subaylar ve millet vardı. Kolay başarmadık biz bu işi.

Unutmayın, “hiç bir şey Sakarya Savaşı’nı kazanmaktan daha zor, daha imkansız olamaz.” Biz Çanakkale’de yedi düvele geçit vermedik, biz Sakarya Savaşı’nı kazandık.

İçimizde hainler, gaflet ve delalet içinde olanlar elbette vardır. Onların satılık vicdanları, akılları estikçe efelenmeleri sizi asla yanıltmasın. Asla ve asla geriye çekilmeyin. Türk ordusuna sahip çıkın, daha sonra gereken hesaplaşmayı yapar, suçluları adalet önüne çıkarırsınız.

Yılmak yok, geri çekilmek hiç yok, derhal küçük bir azınlık dışında aranızdaki etnik, siyasal, dini ve mezhepsel ayrılıkları öteleyerek, bir araya gelmeli ve ileri demokrasi, özgürlük, insan hakları dedikleri yaldızlı soba boyasıyla boyanmış tuzaklara kanmayarak, ulusal birlikteliği sağlayacaksınız.

Amasya’da söylemiştim, şimdi gene tekrarlıyorum. Ülkenin ve milletin istiklali tehlikededir. Ülkenin ve milletin istiklalini gene milletin azim ve kararı kurtaracaktır.


Figen Özen
KAYIP ÜLKE TÜRKİYE !(2/6)
İlk Kurşun 09.08.2011
Yazı arşivi:

"...memleketin dahilinde iktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hatta hiyanet içinde olabilirler…

Hatta bu iktidar sahipleri , şahsî menfaatlarını müstevlilerin (işgalcilerin)

siyasî emelleriyle tevhid edebilirler (birleştirebilirler) … "

"…her halde cahil mürteciler, adaletin pençesinden kurtulamayacaklardır...."

"Türk Genci devrimlerin ve cumhuriyetin sahibi ve bekçisidir.…"

Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK

"… Tarihte bu sözleri söyleyebilen bir başka devrimci çıkmış mıdır?

Başında bulunduğu devletin bile zaaf içinde olabileceğini düşünen, geleceğin siyasal iktidarlarından kuşkulanabilen

ama gençliğe böylesine sınırsız bir güven besleyen,

böylesine “çek veren”, gençliği böylesine “son çare” olarak gören

bir devrimci yoktur.

Ve Atatürk, hem gelecek iktidarlar, 

hem de gençlik konusunda yanılmamıştır."

Prof.Dr.Ahmet Taner KIŞLALI

DOĞUM GÜNÜN KUTLU OLSUN TÜRKİYEM...

THE SPEECH OF MUSTAFA KEMAL

The Speech (Nutuk), which relates events in the Turkish War of Independence, 
the foundation of the Turkish Republic and the carrying out of revolutionary reforms, 
is a work that the founder of the Turkish Republic Ghazi Mustafa Kemal Atatürk himself wrote and left to history.
(in 36,5 Hours) 

Turkish Youth ! 

Your primary duty is ever to preserve and defend the National independence, the Turkish Republic.

That is the only basis of your existence and your future. This basis contains your most precious treasure. In the future, too, there will be ill-will, both in the country itself and abroad, which will try to tear this treasure from you. 

If one day you are compelled to defend your independence and the Republic, then, in order to fulfil your duty, you will have to look beyond the possibilities and conditions in which you might find yourself. It may be that these conditions and possibilities are altogether unfavourable. It is possible that the enemies who desire to destroy your independence and your Republic represent the strongest force that the earth has ever seen; that they have, through craft and force, taken possession of all the fortresses and arsenals of the Fatherland; that all its armies are scattered and the country actually and completely occupied.

Assuming, in order to look still darker possibilities in the face, that those who hold the power of Government within the country have fallen into error, that they are fools or traitors, yes, even that these leading persons identify their personal interests with the enemy's political goals, it might happen that the nation came into complete privation, into the most extreme distress; that it found itself in a condition of ruin and complete exhaustion.

Even under those circumstances, O Turkish child of future generations! it is your duty to save the independence, the Turkish Republic.

The strength that you will need for this is mighty in the noble blood which flows in your veins.

GHAZI MUSTAFA KEMAL

PRESİDENT OF THE TURKISH REPUBLİC 

OCTOBER 1927

INTRODUCTION

This volume comprises a speech which lasted from the 15th to the 20 th October, 1927, delivered by Ghazi Mustapha Kemal Pasha, President of the Turkish Republic, at Angora before the deputies and representatives of the "Republican Party" of which he was the found er and head. (in 36,5 Hours) 

Unconventional as the length and character of this speech is, the subject of it, which is a comprehensive account of one of the most remarkable events in the many centuries of Turkish history, is equally unique. It reveals the activity of the speaker from the time when he first felt himself called upon to take the leadership of his nation into his own hands and guide it from shame and threatened ruin to free dom and power.

Now that danger from abroad has been averted and since the foundations have been prepared in the country on which a revivified State is arising, Mustapha Kemal Pasha is moved to show his people how this new Turkey has been built up, on what foundations she is standing and what are the paths she must tread in future.

The speech was delivered before Turks by a Turk, by a man who from the commencement of his military career wras intimately associated with the political events occurring in his country; before men who, like himself, have lived to witness or to share in the two eventful decades of the modern history of his native land. This fact alone will explain that the speaker presumed many a circumstance to be perfectly well known to his hearers with which the reader is not familiar.

The present Turkish State under its new Constitution is an extremely democratic republic, which emphatically declines to be in fluenced by religious considerations. As an easily to be understood, and we may even say inevitable counter-blast to the close connection existing for many centuries between the most absolute monarchy and a religion permeating every sphere of private and public life, the freedom of the citizen and the complete separation of State from Religion have become the battle-cry of the present day. The most liberally conceived Western ideas are accepted with the most jubilant enthusiasm. Western development, civilisation, progress are the aims and substance of the efforts that were made. But the main object of all the anxiety and all the bitter struggle is the nation itself, the people of Turkey. In the West the national idea has a long and variable history; in the East it is new, and with ail the ardour and the exalted flight of imagination of which an unexhausted people are capable of concentrating on a new ideal, it is seized upon and contended for in the leading circles. It is evident that between these two ideals, the civilising and the national, conflicts and dissentions must arise. Extensive adoption of the western or, at all events, foreign advantages of culture on the one hand, and the maintenance of their own native culture on the other, is the main choice that new Turkey has to make.

Historical development never advances by leaps and bounds, but is the consequence of mutually recognised stages. It is the same in regard to Turkey, but here also, through the prolonged resistance of stubborn elements and the moral pressure exerted from without, the effects of which were felt even in the most remote districts, and, finally, through the appearance of a great leader, the last phase of the development occurred with remarkable rapidity.

During the first half of the 19th century efforts to reform the obsolete political system of Turkey could already be observed. At that time it was the Sultan himself, Mahmud II the "Reformer" (1808 1839), who, succeeding Sultan Selim III, was amicably inclined towards reform and who made these attempts. Besides the annihilation of the over-powerful and irregular corps of the Janissaries, the proclamation of reform of the year 1839, known as the Hatti Sherif of Gulhine and published after the death of the Sultan, is of historical importance.

But unfortunately this attempt at reform remained dormant from its inception. The successors of Mahmud had neither the understanding nor the strength for leadership. At first they had a retarding influence and afterwards were the declared enemies of every kind of development. While the Turkish Empire, which at one time had made Europe tremble, came politically and economically by degrees more dependent upon the Great Powers, these rulers unswervingly upheld the ancient ideas and antiquated institutions and squandered the revenues of the State and allowed its most important means of power to lie idle. A class of educated men who dreamed of restoring the Turkish Empire to its former glory and who were increasingly influenced by liberal Western ideas in the 19th century, became impressed with the new ideas. 

Under the leadership of Reshid (1802 1858) and later of Midhat Pasha (18251884) they succeeded, after overthrowing the versatile but politically inept Sultan Abdul Aziz, in obtaining the grant of a new Constitution to Turkey in 1876. But already in the following year all the hopes attached to this event were suddenly destroyed. Abdul Hamid II, the second successor of Abdul Aziz, had overthrown his brother Murad V and under the pressure of the prevailing conditions had granted a new Constitution. Several months later this was again withdrawn. Midhat Pasha was exiled, and for a whole generation the dark cloud of reaction, of which one could scarcely form an idea in the West, lowered upon Turkey. 

The figure of Abdul Hamid and his activity belongs in a measure to our own time, and the secrecy surrounding this undoubtedly important ruler has added to the interest taken in him. In the country his interest was chiefly directed towards the suppression of any modern or independent movement, and every means was welcome for the attainment of this aim. Drastic control of religion, which was connected outwardly with Panislamic endeavours, a system of espionage to an extent never previously experienced - ramifications of which were intended to serve the purpose of spiritual guardianship and supervision hitherto unknown - were among them and, indeed, they fulfilled their purpose for several decades. Banishments and executions - the latter mainly in secret - which the Sultan inflicted upon his adversaries or those whom, in his fanatical and ever-increasing distrust, he considered to be such, were innumerable. But spiritual development could not be arrested, the counter-pressure against that exercised from Constantinople was slowly growing and expanding. In the nineties there arose in Macedonia, especially at Salonika, the "Committee of Union and Progress" in which undoubtedly important moral forces were at work*).

*) From the name of the "Committee of Union and Progress" its members and adherents are often referred to in this volume as "Unionists", while they are often described also as the "Young Turks". It must be observed, however, that these two expressions do not mean exactly the same thing, because not all of the "Young Turks" were intimately associated with the "Committee of Union and Progress".


Kemal Pasha, at that time a young officer on the General Staff, also belonged to this movement. The hour of deliverance arrived in 1908. In July open rebellion broke out against Tyranny. The Sultan, notwithstanding his system of spies, was unprepared for this blow and did not immediately grasp the situation. He gave the impression that he surrendered to the inevitable and granted the desired Constitution, and it is significant of the attitude of the Unionists that in the essential points they were satisfied and still allowed the man who was their bitterest enemy to occupy the throne. But scarcely had Abdul Hamid imagined that he could throw off the fetters imposed upon him, than he delivered a counter blow (13th April, 1909), repealed the Constitution and proceeded against the followers of the "Committee of Union and Progress". This time, however, the prudent man had miscalculated the situation. With surprising rapidity the Macedonian troops reappeared before Constantinople, even before the Sultan's auxiliary troops from Anatolia could reach the spot. After a fitter fight, the garrison of Constantinople was defeated. Abdul Hamid lost his throne and his liberty, and Mehmed V was proclaimed Sultan in his stead.


The windows of the old Turkish edifice of State were thrown open amidst scenes of wild enthusiasm. But the building itself remained the same. Revolutionary as the beginning of the regime of the Young Turks was, they still remained in their character a party seeking development and not revolution.


This is neither the place nor exactly the proper time in which to pronounce final judgment on the "Committee of Union and Progress". Their rule was short ; lasting scarcely ten years, it was by no means free from attack within the country and was constantly threatened by violent storms from without. The annexation of Bosnia and Herzegovina by Austria-Hungary and the declaration of independence by Bulgaria introduced a chain of political catastrophes affecting foreign policy, and from the time of the Turco-Italian war and during the whole of the World War this decade was almost entirely filled with bitter warfare. If the wise diplomacy of Abdul Hamid had been able to steer the weak state financially and militarily through the foreign political dangers threatening it on every side, his less able successors were totally unsuccessful and it was impossible in this short and tempestuous period to eliminate the material and psychological results of the past. But in any case it may be admitted that the revolutionary period of 1908 and 1909 exercised a powerful moral influence. 

Forces were liberated which hitherto had been able only to work in secret and under constant pressure, or else lie dormant.  Side by side with powerful leading figures, who in the realization of their power, their energy and their unscrupulousness in the choice of their methods recall the Italian Renaissance, stand representatives with, remarkable minds. Perhaps, even the existing inclination for spiritual experimentalisation with different problems and the long time of forced theoretical preparation were not consistent with the practical activity of the party that had come into power. Ideals, such as the Pan-Ottoman or Turanian that dreamed of a union between all the Turkish tribes in Asia, or like the Panislamic that considered it justifiable to claim the unity of all Mohamedans, or the Osmanli that imagined - as happened in old Austria - that the dynasty could be regarded as a firm link connecting all the tribes peopling the wide Ottoman Empire, were interwoven in such a manner as to produce a policy that lacked the capability of establishing reforms and had no definite aim to inspire it. 

The edifice of the State in its essential parts still remained in existence and with it the grave evils of cliquism, of spiritual and material corruption, of religious conservatism and of the fatalist tendency of which the Turkish State and the Turkish people had been suffering from for a very long time. All the exalted ideals referred to broke down and were shattered by the inexorable
demands on real vital strength, which resulted naturally from the war. It proved that the foreign nations, whether they were Balkans or Armenians, Greeks of Asia Minor or Arabs, felt the same as the Ottomans. It was also proved that English money and the power of the Western States triumphed over the sense of unity among the Mohamedans, and Enver Pasha was vanquished and broken in his fight for the Turanian ideal. 


One force, however, was at work during the years of liberation and survived the storm, and this was the conception of the Turkish national ideal. The beginning was made to free literature from foreign example both in form and language. The will to achieve something innately their very own gained ground. Noble spirits felt themselves drawn into the task of co-operation in the common aim, and when, in the year 1910, Hamdullah Subhi Bey founded the national organisation known as the "Turkish Hearth"- an educational community aiming at the development of the national conscience - he planted a sapling which has grown into a powerful tree, with ramifications throughout the country. The wars which undermined the existence of the old Empire also shook the hearts of the people. During the World War the Turkish officer and soldier no longer fought for the Padishah alone, as they had formerly done. The appreciation of the value of, and anxiety for the existence of the country had been awakened. A spark still glowed when in the year 1918 all hope seemed to be sheer madness -  a spark almost extinct, yet strong enough to brighten into flame when fanned by genius.


At the end of October, 1918, after eight years of uninterrupted struggle, the resistance of Turkey was broken. Bulgaria had laid down her arms, communication with the Central Powers, who them selves had reached the limit of their strength, was cut. In Palestine and Mesopotamia the English drove the completely exhausted Turkish divisions northward in front of them. The end had come. The leaders of the Unionists, with the Grand Vizier Talaat Pasha, Enver Pasha and Djemal Pasha, surrendered and fled; Ahmed Izzet Pasha person ally assumed the difficult task of carrying on the affairs of the State.

A commission under Rauf Bey, the Minister of Marine, went out to the Allied squadron lying in the Dardanelles. On the 30th October, 1918, Rauf and the English Admiral Calthrop signed the armistice at Mudros. Its terms were severe and inexorable. The Dardanelles and the Bosphorus, as well as the forts commanding them, had to be evacuated and handed over to the Allies, the Army had to be disarmed and all ships surrendered. 

The Allies reserved to themselves the right to occupy every strategic point in Turkey should their "safety" require it. Turkish railways were to be controlled by officers belonging to the Allies, all the Turkish harbours were to be thrown open to them, all telegraph lines were to be placed under their control.

Turkish prisoners of war were to remain in captivity, Turkish troops fighting far from their homes in the Hedjas, Tripoli, etc., were compelled to surrender. The prisoners of war belonging to the Allies confined in Turkey were immediately to be liberated. It was originally stipulated that all the German and Austrian troops in Turkey were to be considered prisoners of war, but the Turkish Government under Ahmed Izzet Pasha categorically refused to agree to this and obtained their freedom. Their loyalty towards their comrades in arms in such a desperate position shows a remarkably noble side of the Turkish character, of which Germany must always feel proud.


Allied and Greek men-of-war cast anchor before Constantinople, and a terrible fate gathered over Turkey. The maps accompanying these volumes clearly show what were the intentions of the Entente and speak for themselves in eloquent language. The stipulations of the Treaty of Sevres (in the summer of 1920), which Mustapha Kemal Pasha analyses at the conclusion of his speech, prove that the Powers who pretended that they were fighting for the freedom and the selfdestination of the nations had no hesitation in practising the most glaring and unrestrained imperialism with regard to Turkey. They intended, beyond doubt, that it should be a peace of annihilation in the strictest sense of the word. By annexation, placing territories under mandate and influence, besides the erection of new vassal states, nothing was to remain of Turkey except a small district in the interior of Anatolia - an island surrounded as it would be by foreign Powers, in which it would scarcely be possible ever to carry on political life or national power.

Detachments of foreign troops occupied important points in the interior of the country. Foreign officers were ranging through it in all directions. When, on the 15th May, 1919, Greek troops landed at Smyrna with the consent of the Entente, treated the Turkish population as a subjugated class and prepared for the erection of a new Great Greece, the curtain had, apparently, risen on the last act of the Turkish tragedy.

But this happened to be the hour of the birth of a new Turkey. The decision had already been made, Mustapha Kemal Pasha was already struggling to reach the shores of Asia Minor.

The events during the following years are related in the pages of this work. They unfold a development of world-historical magnitude and importance. We are made aware in an overwhelming manner of the part enacted by a great leader chosen by fate, who keeps his high aim ever before his eyes unflinchingly, regardless of counsel proffered by those who thought they knew better than himself, who advances on his stormy path, who has the faculty of revivifying the flood pul sating from the heart of his nation that was thought to have run dry, and who presses everything and everybody into the service of a great conception. Of what a nation that does not lose courage but is resolved to the bitter end is capable, is shown once more by his example and, simultaneously, we are afforded an insight into the very soul of the Turkish people who - misunderstood by those not intimately aquainted with them - have never learned how to bend their necks under a foreign yoke. 

Mustapha Kemal Pasha's mission is not yet fully accomplished. What he publishes herein is the story of the birth of the new Turkey.

Freedom from molestation from abroad, freedom within its frontiers to develop on modern lines and on a national foundation - these are her twin guiding stars. Mustapha Kemal Pasha has pointed both of them out to his people. The preservation of this freedom from foreign interference and of this national development are the tasks of the future, and are fraught with dangers enough in every sphere of political activity. We pointed out at the beginning the great problems presented by the new development, the blending of all that was good, efficient and worthy in life, and at the same time consistent with the inherent character of the people, with all that is new but in so many ways essential. The magnitude of this task can perhaps be estimated when we realise that only twenty years ago the system of Abdul Hamid, with its enslavement of the spirit and its demoralising system of espionage, was still flourishing. 

As yet it is impossible to guess how far Mustapha Kemal Pasha's work will finally be crowned with success. He is still in the prime of manhood. But it is certain even now that Turkey as she has been created by Mustapha Kemal Pasha will for ever stand as a monument of ardent patriotic love, of crowning ability and of a titanic will.


The numbers in brackets (Document i, etc.,) appearing throughout this volume refer to a supplement in the French language published under the title :

"Documents referred to in a Speech by
Ghazi Mustapha Kemal Pasha,"
by K. F. Koehler, Publishers, Leipzig, at 20 shillings net.


The Speech (Nutuk), which relates events in the Turkish War of Independence, the foundation of the Turkish Republic and the carrying out of revolutionary reforms, is a work that the founder of the Turkish Republic Ghazi Mustafa Kemal Atatürk himself wrote and left to history.

BOOK : A SPEECH BY MUSTAFA KEMAL ATATURK 

Turkse jeugd!

Uw eerste taak is voor altijd de Turkse onafhankelijkheid en de Turkse republiek verdedigen.

Dit is het fundament van je bestaan en je toekomst. Deze stichting is uw kostbaarste schat. In de toekomst zullen er kwaadaardige mensen binnen-en het buitenland wensen om je te beroven van deze schat. Als je op een dag bent gedwongen om uw onafhankelijkheid en uw republiek te verdedigen, moet je niet talmen om de mogelijkheden en omstandigheden van de situatie af te wegen alvorens uw plicht. Deze mogelijkheden en omstandigheden kunnen zeer ongunstig zijn. De vijanden hebben een samenzwering tegen uw onafhankelijkheid en uw republiek. Ze kunnen achter hen een overwinning hebben ongekend in de annalen van de wereld. Het kan zijn dat, door geweld en list, alle forten van uw geliefde vaderland kan worden vastgelegd, al zijn scheepswerven bezet, al zijn legers verspreid en voor elk deel van het land binnengevallen. En droeviger en ernstiger zijn dan buiten al deze omstandigheden, degenen die de macht in het land hebben in de fout zittende, misleide en verraders zijn. Bovendien kunnen ze hun persoonlijke belangen identificeren met de politieke ontwerpen van de indringers. Het land kan worden verarmd, geruïneerd en uitgeput.

Jeugd van de toekomst van Turkije, Zelfs in dergelijke omstandigheden is het uw plicht om de Turkse onafhankelijkheid en republiek redden. U zult de kracht die je nodig hebt in je edele bloed te vinden.

TÜRKISCHE JUGEND!

Deine erste Pflicht ist es, die nationale Unabhängigkeit, die türkische Republik immer zu bewahren und zu verteidigen.

Das ist die einzige Basis deiner Existenz und deiner Zukunft. Diese Basis enthält deinen kostbarsten Schatz. Auch in der Zukunft wird es im Lande selbst wie im Ausland Missgunst geben, die Dir diesen Schatz entreißen will.Wenn Du eines Tages dazu gedrängt bist,die Unabhängigkeit und die Republik verteidigen zu müssen, dann wirst Du, um Deine Pflicht zu erfüllen, von den Möglichkeiten und Bedingungen der Lage absehen müssen, in der Du Dich befinden könntest. Es kann sein, dass diese Bedingungen und diese Möglichkeiten durchaus ungünstig sind. Es ist möglich, dass die Feinde, die Deine Unabhängigkeit und Deine Republik vernichten wollen, die siegreichste Macht darstellen, die die Erde jemals gesehen hat; dass man sich durch List oder Gewalt aller Festungen und aller Werften des Vaterlandes bemächtigt hat; dass alle seine Armeen zerstreut sind und jede Ecke des Landes vollständig besetzt ist. Nimm an, um eine noch düstere Möglichkeit ins Auge zu fassen, dass diejenigen, die die Regierungsgewalt im Lande innehaben, in Irrtum verfallen sind, dass sie Dummköpfe oder Verräter sein könnten, ja, dass diese leitenden Leute ihre persönlichen Interessen mit den politischen Zielen der Feinde zusammenfallen lassen. Es könnte kommen, dass die Nation in völlige Entbehrung, in ungesehene Not gerät; dass sie sich im Zustand des Zusammenbruchs und völliger Erschöpfung befindet.

Selbst unter diesen Umständen und unter diesen Bedingungen, oh Du Kind der türkischen Zukunft, ist es Deine Pflicht, die Unabhängigkeit und die türkische Republik zu retten. Die Kraft, die Du hierzu brauchst , befindet sich im edlen Blut, dass in Deinen Adern fließt.

EY TÜRK GENÇLİĞİ!

Birinci vazifen, Türk istiklalini, Türk Cumhuriyetini ilelebet muhafaza ve müdafa etmektir. 

Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegane temeli budur. Bu temel, senin en kıymetli hazinendir. İstikbalde dahi seni bu hazineden mahrum etmek isteyecek dahili ve harici bedhahların olacaktır. 

Bir gün, istiklal ve cumhuriyeti müdafa mecburiyetine düşersen, vazifeye atılmak için içinde bulunacağın vaziyetin imkan ve şeraitini düşenmeyeceksin.  Bu imkan ve şerait çok namüsait bir mahiyette tezahür edebilir.  İstiklal ve cumhuriyetine kastedecek düşmanlar bütün dünyada emsali görülmemiş bir galibiyetin mümessili olabilirler. Cebren ve hile ile aziz vatanın bütün kaleleri zapt edilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir. Bütün bu şeraitten daha elim ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde iktidara sahip olanlar gaflet ve dalalet ve hatta hıyanet içinde bulunabilirler. Hatta bu iktidar sahipleri, şahsi menfaatlerini müstevlilerin siyasi emelleriyle tevhid edebilirler. Millet fakrü zarüret içinde harap ve bitap düşmüş olabilir.

Ey Türk İstikbalinin evladı! İşte bu ahval ve şerait içinde dahi vazifen; Türk İstiklal ve Cumhuriyetini kurtarmaktır. Muhtaç olduğun kudret damarlarındaki asil kanda mevcuttur!

Gazi Mustafa Kemal

Ulusal Yol'un katkısı : Seslendirilmiş Nutuk

Manyak gençlik yetiştirmek istiyorum…

Aslında embesil nesil yetiştirmek istiyordum. Kafiyeliydi de üstelik. Embesil nesil. Ama kaptırdık o işi artık, değilmiş nasip.

Küçüklüğümden beri var bu bende. Nesil yetiştirme arzusu yani. “Mania” halinde. Manyak nesil yetiştirmek istiyorum işte. Manyakça demem lazım aslında. Ama bozuldu Türkçe. Olsun, bozulsun, iki anlamlıymış gibi oluyor böyle. Hem yetiştireceğim nesillerin manyak olmasını istediğim, hem de bunu manyakça, manyak gibi istediğim anlaşılabilir. 

Hem de fodul. Neydi tam olarak o laf? Hem kel, hem fodul, hem de…

Neydi yahu, videosu vardı bunun, şimdi hatırladım. Gugıllayalım bakalım. Duruyormuş işte hâlâ, hemen paylaşalım: http://www.youtube.com/watch?v=8lxQPlybJMA

İzlediniz değil mi? İşte böyle yetiştirmek istiyorum ben de. Böyle derken, bunun dediği gibi de oluyor, aynı bunun gibi de oluyor. Esnek, elastik, lastikli bir dil bu Türkçe. Şahane. Hem öyle hem böyle, hem de ebleh.

Evet, bu işler böyle. Yetiştirince bir dalda üç kuruş olacak hem de. Üç taşla beş kuş muydu yoksa? Aman, her neyse, dünya globelleşti, anlayana sivrisinek davul çalar. Burada asıl mesele, elemanları iyi yetiştirmeye bakar. Bunun için de kültür şart. İmdada din kültürü ve ahlak bilgisi yetişebilir. 

Yetiştirebilir. Yetiştirilebilir. Hepsi olabilir.

Baktığınızda, zaten “kültür”ün tanımında, kökeninde, fıtratında var bu “yetiştirme” işi. “Ekin” demeye çalışmıştı bir zamanlar öztürkçeci birileri. (Kaldı mı hâlâ öyle garip dil erleri, kaldıysa temizlemeli!?) 

Ekip ekip yetiştiriyorsunuz işte, tarımsal mahsul gibi. Ekip ekip derken, ekipler, gruplar, kitleler halinde de olabilir, ekerek, ekim, dikim vb. şeyler yaparak da olabilir. Çok elastik. Ve global. Baktınız ekerek olmadı, esinti formunda bile olabilir. Form var, formatlamak yok ama. Rüzgâr ekiyorsunuz fırtına biçiyorsunuz mesela.

Yok, o olmadı, hurafe ekiyorsunuz ebleh biçiyorsunuz. Olabilir. 
Sağcılık ekiyorsunuz yine ebleh. Gayet iyi. 
Muhafazakârlık ekin, garantili ebleh. 
Neydi şarkı, tektaşımı kendim aldım, üç kuşumu kendim vurdum. 
Bir kuşu esirgemezseniz üç kaz mı gelecekti yoksa?

Her neyse, yetiştirirken, tohum kalitesiydi, yetiştirici değneğiydi, sürülmüş topraktı, saha ve zeminin elverişliliği falan fıstık hepsi bir güzel ayarlanmalı. Ama kâfi değil. Bunun gübresini de iyi vermek gerekli.

Sadaka kültürü olabilir mesela. Ekonomik gübre. 
Korku, nefret, ayrımcılık, önyargı... 
Sosyal ve kültürel gübreler bunlar. Çok var. 
Ayrımcılık erkeğin kadına fevkalade üstünlüğü şeklinde de olabilir (farklı bir cinsel eğilim olursa, o zaten kafadan yerin dibine batırılabilir) sünni / hanefi / türk üçlüsüyle diğerlerinin alayı arasında da. Bu hassas noktalarda, gübresini bol koyarsanız gürbüz nesiller yetişir.

Üstüne bir de toprak bereketliyse yan mahsuller de verir. Hatta bu iş, GDO’ya, Genetiği Değiştirilmiş Organizma’ya kadar gider. Sağın büyük üstatlarından Sayın Mengele bu işin piridir. Nitekim organizmada gerekli kafatası ölçülerini, uygun göz renklerini vb. temin ettiği yetiştirme pratikleri, bu sahada tüm dünyaya emsal teşkil etmiştir.

Neyse, devir o devir değildir.

Hijyen ırk yetiştirme işleri geride kalırken; şimdi yetiştirme süreçlerinde yeni formüller, yeni tarifler, tarifeler belirmiştir.

Misal, gelecek nesilleri garanti altına almak için muayyen miktarda cinci hoca, üfürük ve muska; geceleri yatmadan önce dunganga dunganga, sabah kalkınca günlük fal ilavesi ile birlikte uzun süre verilebilir.

Tabii daha ilmî olması açısından, yetiştirilecek beher genç dimağa, her allahın günü üç ölçek korku, beş ölçek itaat, sekiz ölçek tevekkül ve sınırsız sayıda dogma yerleştirdikten sonra, gayet elastik görünümlü skolastik felsefenizle eser miktarda mistisizm ve postmodernizm ilave edebilirsiniz. Garantilidir.

İyi yetiştirilirse eleman, “din elden gidiyor” provokasyonu her zaman iyi iş yapar. İcabında, içindekilerle birlikte otel yakmaya kadar götürür.

Baktınız daha mülayim bir arkadaş, öyle ateşle barutla işi yok; bu durumda televizyon ve özellikle diziler, iyi yetiştiricilerdir. Tabii belli dönemlerde, belli şekillerde haya duyguları, güncel ve tarihi olguları, global vurguları vb. açılardan içeriklerine müdahale etmek gerekebilir.

TV’nin yanında bir hayli marjinal kalsa da edebiyat, musiki falan da bilhassa buluğ çağı tabir edilen o meş’um safhada önemlidir, ihmal edilmemelidir. Mesela şiir dediniz mi, mehmet akif, necip fazıl, sezai bey yahut hocaefendi… hemen bilinmelidir. Evet, sonuncusu da şair, ne belledinizdi? 

Yetiştirmeden sorumlu kurumların üst düzey sorumlularından, örneğin Gençlik ve Spor Bakanı’ndan daha mı iyi bileceksiniz ki: Bakan Fethullah Gülen'in şiirini bilmeyen öğrencileri azarladı!

Tabii daha bu veletler buluğa muluğa ermeden önce, milli ve benzeri eğitimlerini tümüyle diyanete bağlayıp evrim türünden tüm zındık teorilerini de yukarıya havale ederseniz, kuşkusuz hızlı ve pratik birçok netice elde edebilir, ağacı yaşken eğip şiir ihtiyacını da hepten ortadan kaldırabilirsiniz. Siz bilirsiniz.

Sen yetiştirmek istiyorsun ama bunun hazır yetişmişi de var zaten, oradan da kullanabilirsin mi diyorsunuz?

O başka, bu başka. Onlar getiriyor zaten tüm bu torna tezgâh kültürünü aşka. Amma da vizyonsuzmuşsunuz ha!

Eleştirel akıl mı, yaratıcı hayal gücü mü, özgürlük ve eşitlik idealleri mi, hayallerin hayattaki karşılıkları, bir olanaklar toplamı olan insan yavrusunun potansiyellerinin gelişmesi, hayata geçirilebilmesi mi?

Ne diyorsunuz, el insaf yahu!

İsyankâr mı olsun yani, ver afyonu! 
Başını mı kaldırdı, ver değneği! 
Yoksulluktan sokağa mı düştü, ver tineri… oldu bitti.

Fikri hür, vicdanı hür, irfanı hür nesil mi?

Yetişir gari…

ALİ MERT - SOL HABER 9 Şubat.2012

....

'Başarılı öğrencileri imam hatiplere yönlendirin'

sol haber

AKP, yoksul çocukların okullarını sıfırladı

Saygı Öztürk- sözcü

______________________

Çadır Tiyatrosunda Yerel Seçim / TÜRKİYE GERÇEĞİ

Ankara’da bir çadır tiyatromuz var. Tiyatronun adı TBMM… Türkiye Büyük Millet Meclisi olarak kurulmuş olsa da, son misyonu; “Türkiye’yi Batırma Mafya Meclisi”dir.

30 Mart günü oyuncularımız bir seçim tiyatrosunda oylandı.

17 Aralık 2013 günü patlayan yolsuzluk ve rüşvet operasyonunun sorumlu aktörü, yani esas oğlan; yolsuzlukları mağduriyete dönüştürdü. Sayılı zenginler arasına girerek de mağdur olunabildiğini bütün dünya gördü(!)..

“Deve iğne deliğinden geçer mi?” Geçti!.. Hem de hörül hörül…

30 Aralık yerel seçimin konusunu esas oğlan belirledi. Sağ olsun, yedek oyuncular ev ödevlerini iyi çalışmıştı(!).. Rollerini ezbere oynadılar. Esas oğlan zenginlikten mağdur oldu. Yedek oyuncular, esas oğlan mağdur değil diye sahnede tepindi. Bir de korsan oyuncular vardı. Onlar bölgesel mağduriyete oynadı. Öldüren, yakan, mayınlar patlatan, bombalayan terör örgütünün siyasi uzantıları olarak onlar zaten hep mağdurdu(!).. Katilin mağduriyetiyle, hırsızın mağduriyeti kabul gördü… PKK sınırlarını çizdi.

Yedek oyuncuların taraftar seyircilerine soruyorum. Çünkü oyuncuları ne zaman eleştirsem taraftarı hemen saldırıyor. O zaman cevabı da vermeleri gerekiyor.

1- Tiyatronun muhalefete oynayan oyuncuları, neden 12 yıldır Erdoğan’ın belirlediği gündemin dışına çıkamıyor?

2- Seçmene giderken eleştirdikleri konular hakkında çözüm önerisi de sunmaları gerekirdi. 12 yıldır muhalefetin çözüm önerilerini ben duyamadım. Duyanınız, bileniniz var mı?

3- Y-CHP ve MHP seçim meydanlarında Güneydoğu’da gelişen olayları halka neden duyurmadı? Neden anlatmadı? Bu milletten kaçırılan yapılaşma hakkında ne düşünüyorlar? İktidar olurlarsa bizzat AKP tarafından sorun haline getirilmiş Güneydoğu meselesini nasıl çözecekler?

4- Ülke rantı küresel şirketler ile yandaşın eline geçti. Devlet sosyal devlet olma niteliğini kaybetti. Tepede mafya, tabanda dilenci ekonomisi üretildi. Muhalefetin bu konuda çözüm önerisi nedir? Nasıl bir yol izleyecektir? Bu konuda bir söylem işittiniz mi? Yani, milletin birinci önceliği halini almış gırtlak meselesini nasıl çözecek?

5- 2B gasp yasası, HES projesi ile sularımızın küresel şirketlere devri, yerli tohumların satışının yasaklanıp Türk çiftçisinin kısır İsrail tohumlarına mahkum edilişi… Sahi, bu konularda sizin yedek oyuncular ne düşünüyor? Çünkü ben ne düşündüklerini, iktidar olurlarsa bu konularda ne yapacaklarını bilmiyorum.

6- Köle işçilik, taşeronlaşma, yoksulluğa mahkum edilen emeklilerimiz için ne düşünüyorlar bileniniz var mı?

7- Satılan topraklarımız, talan edilen ormanlarımız, yok edilen-yağmalanan sit alanlarımız hakkında ne düşünüyorlar? Bileniniz var mı?

8- Ege’de 16 adamız Yunanistan tarafından işgal edildi. Akdeniz’de bazı adalar Rumlar tarafından işgal edildi. Biz yazdığımız zaman AKP seçmeni inanmıyor. Muhalefet bu konuyu millete neden duyurmuyor? Bu işgaller konusunda sizler ne düşündüklerini biliyor musunuz? Tepkisizlik kabul etmek, saklamak anlamına gelmez mi?

9- Kıbrıs Türk Cumhuriyeti gizli kapılar arkasında sinsice Rumlara devrediliyor. Bu konuda yedek oyuncuların seçim meydanlarında konuştuğunu duydunuz mu? Çünkü ben duymadım.

10- Anadolu’yu Hristiyanlaştırma süreci bütün hızı ile devam ediyor. Türkiye’de 52 bin Evangelist kilise açıldı. Ev kiliseler cabası. Misyonerliğin neden serbest bırakıldığını, amcını, Türkiye’deki hedefini millete anlatan insanlar Silivri’ye tıkılmıştı. Muhalefet bu sinsi planları ve hedeflerini millete neden anlatmıyor?

Her şeyden daha da önemlisi, rüşvet-yolsuzluk patlamasında trilyonlardan sorumlu tutulan bir adam ile onurlarına dokunmadan bir seçime nasıl gittiler? Bunu da bir düşünün isterseniz.

“Aklanmadan seninle seçime girmeyiz” deseler ne olurdu? Biraz da bu konuda beyin jimnastiği yapın.

Erdoğan ülkeyi bölünme noktasına getirdi. Milleti kara para-faiz-mafya ekonomisine mahkum etti.

Ülkeye hakim olmuş bu şeytan üçgenini nasıl kıracaklar? Daha doğrusu kırmayı düşünüyorlar mı? Ben ne düşündüklerini, çözüm önerilerini bilmiyorum. Bilen var mı?

7 NİSAN 2010 tarihinde Türkiye Büyük Millet Meclisinden bir yasa çıktı.. Bu yasayla Kurtuluş savaşını ANMAK-HATIRLAMAK yasaklandı... Kurtuluş Savaşı müzeleri kapatıldı... Kurtuluş Savaşı İbaresi, her yerden kaldırıldı...

İşte Resmi Gazete’de Yayınlanan Karar:

“Sayı : 275457.04.2010 BAKANLAR KURULU KARARI

Karar Sayısı : 2010/251 Kültür ve Turizm Bakanlığının taşra teşkilatında yer alan Kurtuluş Savaşı ve Cumhuriyet Müzeleri Müdürlüğünün adının Cumhuriyet Müzesi Müdürlüğü olarak değiştirilmesi; Devlet Planlama Teşkilatı ile Devlet Personel Başkanlığının görüşlerine dayanan Kültür ve Turizm Bakanlığının 24/2/2010 tarihli ve 398758 sayılı yazısı üzerine;

27/9/1984 tarihli ve 3046 sayılı Kanunun 17 nci maddesinin (d) bendine göre, Bakanlar Kurulu’nca 11/3/2010 tarihinde kararlaştırılmıştır.”

Yasanın amacı yeni nesillerin beynini resetlemektir. Yetiştirecekleri nesiller patates beyinli nesiller olacak, küresel sermayeye, küresel şirketlere ucuz işçi olarak hizmet verecektir. Tarihi hafızayı sıfırlarsanız, tehlike algısını da yok edersiniz. Tehlike algısını yok ederseniz, ülkeyi kolay ele geçirirsiniz.

Hatırlatırım. Bu yasa meclisten geçerken; CHP ve MHP'de o meclisin içindeydi...

İkiz Yasalar dediğimiz ihanet yasası… Yani; “ülkeyi bölmenin yasal dayanağını” oluşturacak olan yasanın AKP ile CHP’nin(CHP’nin başında Baykal olduğu zaman MHP o dönem mecliste değildi) birlikte çıkardığını biliyor musunuz?

Seçimden önce bunları yazsaydım, AKP’ye mi çalışıyorsun diye suçlama getirecektiniz. Şimdi siz söyleyin, AKP’nin yüklendiği misyona, yapılan ihanet operasyonlarına kim yardım ediyor?

Muhalefet örtme görevi yapıyor. Ülkeyi bölen, milleti dilim dilim dilimleyen, işgal güçleri gibi talan eden bir yapıyı kim meşrulaştırıyor iyi düşünün.

12 Senedir gündemi Erdoğan belirlerken, o gündem dışına çıkamayan, çıkmayan muhalefet neden sadece Erdoğan’ın verdiği ev ödevini çalışıyor? Muhalefeti neden “ev ödevleri” üzerinden sürdürüyorlar? Yandaş muhalefet Erdoğan’ın belirlediği gündemin peşinde koşarken, suni gündemler neleri perdeliyor?

Fetullah Meselesi

Erdoğan Gülen çetesi ile birlik olup yargı yolu ile milli unsurları esir aldı. Korku imparatorluğu yarattı. “Yolsuzluk-rüşvet” lağımı patlayınca, acilen bir düşman yarattı. Eski ortağını hedefe koydu. Bizim yedek oyuncular boş durur mu? Oyuna hemen dahil oldu. Orduya, Silivri, Hadımköy, Hasdal esirlerine tuzak kuran çeteye hemen sahip çıktı. Erdoğan herhalde çok eğlenmiştir. Çünkü muhalefetimiz F çeteye sahip çıkarak; Silivri, Hasdal, Hadımköy ve benzerlerine kurulan tuzağı da dolaylı olarak akladı iyi mi?…

Taraftar muhalefete kuvvetli bir alkış istiyorum(!)… Kendi kalene gol atmak buna denir. 2007 Yılından beri Fetullah çetesi hakkında bütün suçlamalarını yalayıp yuttular. Yandaş’a; “demek ki davalar gerçekmiş” dedirttiler.

O zaman Engin Alan, Haberal, Sinan Aygün, Balbay’ı neden aday gösterdiler? F tipi çeteye sahip çıkarken vekillerini de satmış oldular ya? Bravo(!)…

Şaşkın ördek geri geri yüzermiş…

30 Aralık yerel seçim ve öncesinde F çeteyi gören oldu mu? Daha önceki seçimlerde ev ev gezen abi ve ablalar nereye kayboldu?

Daha önce F çetenin bölüneceği ile ilgili haberler çıkmıştı. F tipi çete içinde miyadını dolduran yüzler temizleniyor da, algı yanılsaması yaratılarak geri kalanlar yer altına mı çekiliyor? Yer altına çekilmesi demek; CİA, MOSSAD, M16 ile birlikte çalışacak, ortak operasyon yapacaklar demektir. Gösterilene değil, perdenin arkasına bakmak gerekiyor…

Bu günler yeni ihanetin piyasaya farklı sürülen doğum sancıları gibi…

Bir de ulusalcı gibi görünüp tezgaha su taşıyan basın var. Onlar dış basında yolsuzluk haberleri diyerek haberleri servis etti. AKP tabanı ve Milli Görüşçüler yıllarca komplo teorileri ile yattı, komplo teorileri ile kalktı. Bu durumu bilen Erdoğan kendisine komplo kurulduğunu söyledi. Dış basından sunulan haberler olaylara vakıf olamayan kitlelerin komplo algısını güçlendirdi. Komplo kuruldu iddiası tabanda karşılık buldu. Kendi mideleri açlıktan guruldarken, milyarder mağdura(!) sahip çıktılar.

Sandık rezaleti başka bir durumu gözler önüne serdi. Seçmenin sandığa sahip çıkma azmi karşısında, muhalefetin yıllardır sandıkları SEÇ-SİS tuzağına ve AKP’nin inisiyatifine bırakmış olduğu da ortaya çıktı. Buradan çıkan sonuç;

“Türkiye’yi Batırma Mafya Meclisinde” roller paylaşılmış, kimin ne kadar muhalefet yapacağının sınırları belirlenmiştir.

NOKTA!!.

Amacım milleti umutsuzluğa sürüklemek değildir. Gerçekleri ne kadar çabuk anlarsak, çözümlere de o kadar çabuk odaklanırız.

Bir lider mi diyorsunuz?

Bizler hazır olduğumuzda, olağanüstü şartlar kendi liderini de bulur, hiç endişeniz olmasın. Yeter ki biz bu oyunu bozma azim ve iradesine sahip olalım.

DİPÇE 1: Milli Görüş tabanı, Refah Partililer AKP ile anılmaktan çok şikayet ediyordu. Bu seçimde açıkça şunu gördük. Refah Partililer seçilemeyecekleri illerde AKP’yi destekledi. Seçilemeyecekleri illerde BDP’de AKP’yi destekledi. Yani; AKP, BDP, RP aynı yerde birleşti. BDP’nin AKP’ye destek vermesi normal. Çünkü AKP’nin Diyarbakır vekili “PKK iktidar olsa bu kadarını yapamazdı” diyerek neye hizmet ettiklerini itiraf etmişti. Peki; AKP’ye destek vererek siz neye hizmet ettiniz? Ayrıca Referandumda da “evet” diyerek de destek vermiştiniz. Biz bir şey söylerken kimseyi karalamak için değil, elimizdeki verilere bakarak söyleriz. Görüyorsunuz, bu işler parti müridi olarak yürümüyor. Ancak hakikatin peşinde koşarak yürüyor. Tabii amaç HAKİKAT İSE(!)…

“Ayinesi iştir kişinin, lafa bakılmaz.”

DİPÇE 2: PKK hareketlendi. Saldırıda bulundu. Erdoğan PKK elinde rehindir. Bebek katili Öcalan’ın elinde rehindir. Verdiği sözlerin, mecburiyetlerinin rehinidir. Ya PKK’ya verdiği sözleri yerine getirecek ya da PKK yeniden saldıracak.

Zahide UÇAR, 7 Nisan 2014

kendi sitesi:

milliiradebildirisi:

güncelmeydan:

 "Türkiyenin tehlike algılaması artık homojen değil. 

Sistemin stratejik düşünme mekanizması zayıf ve 

giderek parçalanmaya başladı." 

Joseph Biden, ABD Senatörü

.....

Namık KEMAL:

"Vatanın bağrına düşman dayamış hançerini,

Yok mudur kurtaracak bahtı kara maderini?"

Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK:

"Vatanın bağrına düşman dayasın hançerini,

Bulunur kurtaracak bahtı kara maderini."