Translate

turkish army etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
turkish army etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

17 Mart 2024 Pazar

Muavement

 


In 1915

Officers and enlisted men of the heroic Muavenet-i Milliye torpedo boat, which sank the British battleship H.M.S.Goliaht (13/05/1915) with a torpedo shot.


In 1992

TCG Muavement - 1992

Turkish warship shot down (1992) with 2 Seasparrow air defence missiles by American aircraft carrier Saratoga at Nato exercise "Display Determination-'92"

And not by accident ! Sea Sparrow missiles are semi-active guided missiles. In order to hit Muavenet, they must be aimed at the ship with the fire control radar. This feature of the system eliminates the possibility of the incident being accidental. It's obvious that there's a motive!

The ship commander, Chief of Naval Staff Lieutenant Colonel Kudret Güngör and 5 soldiers were martyred and 22 personnel were injured.


WE REMEMBER


20 Temmuz 2015 Pazartesi

Cyprus - Kıbrıs




Everywhere they say : 
"The Turkish invasion of Cyprus launched on 20 July 1974, 
was a Turkish military invasion of the island country of Cyprus"



15 March 1964 - Turkish Cypriots under ATTACK




17 November 1967 - Turkish Cypriots murdered, villages burned ! 




IT WAS NOT AN INVASION !!! 
IT WAS A RESCUE MISSION !..
20 JULY - 14 AUGUST 1974




MASSACRES OF TURKISH CYPRIOT CIVILIANS 



The civilian massacres of 1963, 1964, 1967 and 1974 are of extreme importance to understand the 
Turkish Cypriot negotiating position to this day.



"When the Turkish Cypriots objected to the amendment of the constitution Makarios put his plan into effect, and the Greek Cypriot attack began in December 1963" said Lt.Gen. George Karayiannis of the Greek Cypriot militia in June 1965 ("Ethnikos Kiryx" 15.6.65). The General was of course referring to the notorious "Akritas" plan, which was the blueprint for the annihilation of the Turkish Cypriots and the annexation of the island to Greece. 


On 28th December 1963 the Daily Express carried the following report from Cyprus: "We went tonight into the sealed-off Turkish Cypriot Quarter of Nicosia in which 200 to 300 people had been slaughtered in the last five days. We were the first Western reporters there and we have seen sights too frightful to be described in print. Horror so extreme that the people seemed stunned beyond tears." 


On 12th January 1964 the British High Commission in Nicosia wrote to London (telegram no. 162) "The Greek (Cypriot) police are led by extremists who provoked the fighting and deliberately engaged in atrocities. They have recruited into their ranks as "special constables" gun-happy young thugs. They threaten to try and punish any Turkish Cypriot police who wish to return to Cyprus Government... Makarios assured Sir Arthur Clark that there will be no attack. His assurance is as worthless as previous assurances have proved."


On 14th January 1964 the Daily Telegraph reported that the Turkish Cypriot inhabitants of Ayios Vassilious had been massacred on 26th December 1963, and reported their exhumation from a mass grave in the presence of the Red Cross. A further massacre of Turkish-Cypriots, at Limassol, was reported by The Observer on 16th February 1964, and there were many more. On 17th February 1964 the Washington Post reported that Greek Cypriot fanatics appear bent on a policy of genocide. 


On 1st January 1964 the Daily Herald reported: "When I came across the Turkish Cypriot homes they were an appalling sight. Apart from the walls they just did not exist. I doubt if a napalm attack could have created more devastation. Under roofs which had caved in I found a twisted mass of bed springs, children's cots, and grey ashes of what had once been tables, chairs and wardrobes. In the neighbouring village of Ayios Vassilios I counted 16 wrecked and burned out homes. They were all Turkish Cypriot. In neither village did I find a scrap of damage to any Greek Cypriot house." 


On 31st December 1963 "The Guardian" reported: "It is nonsense to claim, as the Greek Cypriots do, that all casualties were caused by fighting between armed men of both sides. On Christmas Eve many Turkish Cypriot people were brutally attacked and murdered in their suburban homes, including the wife and children of a doctor -allegedly by a group of forty men, many in army boots and greatcoats." Although the Turkish Cypriots fought back as best they could, and killed some militia, there were no massacres of Greek Cypriot civilians. 


On 10th September 1964 the Secretary-General reported (UN doc.S/5950): "UNFICYP carried out a detailed survey of all damage to properties throughout the island during the disturbances,.......it shows that in 109 villages, most of them Turkish-Cypriot or mixed villages, 527 houses have been destroyed while 2.000 others have suffered damage from looting. In Ktima 38 houses and shops have been destroyed totally and 122 partially. In the Orphomita suburb of Nicosia, 50 houses have been totally destroyed while a further 240 have been partially destroyed there and in adjacent suburbs." 


British troops in Cyprus at the time did what they could to protect the Turkish Cypriots, and their efforts are remembered to this day, but the scale and ferocity of the Greek Cypriot attacks made their task impossible. On 6th February 1964 a British patrol found armed Greek Cypriot police attacking the Turkish Cypriot of Ayios Sozomenos. They were unable to stop the attack.
On 13th February 1964 the Greeks and Greek Cypriots attacked the Turkish Cypriot quarter of Limassol with tanks, killing 16 and injuring 35. 


On 15th February 1964 "The Daily Telegraph" reported: "It is a real military operation which the Greek Cypriots launched against the six thousand inhabitants of the Turkish Cypriot Quarter yesterday morning. A spokesman for the Greek Cypriot Government has recognised this officially. It is hard to conceive how Greek and Turkish Cypriots may seriously contemplate working together after all that has happened." 

Professor Ernst Forsthoff, the neutral President of the Supreme Constitutional Court of Cyprus told Die Welt on 27th December 1963 that "Makarios bears on his shoulders the sole responsibility of the recent tragic events. His aim is to deprive the Turkish community of their rights." In an interview with UPI press agency on 30th December 1963 he said: "All this happened because Makarios wanted to remove all constitutional rights from the Turkish Cypriots." 


More than 300 Turkish Cypriots are still missing without trace from these massacres of 1963/64. These dreadful events were not the responsibility of "the Greek Colonels" of 1974, or an unrepresentative handful of Greek Cypriot extremists. The persecution of the Turkish Cypriots was an act of policy on the part of the Greek Cypriot political and religious leadership, which has to this day made no serious attempt to bring the murderers to justice. 


Despite these facts, the Greek Cypriots sometimes allege that it was they who were attacked and it was the Turkish Cypriots who were determined to wreck the 1960 agreements. The Turkish Cypriots were not only outnumbered by nearly four to one; but they were also surrounded in their villages by armed Greek Cypriots; they had no way of protecting their women and children, and Turkey was away across the sea. The very idea that in those circumstances the Turkish Cypriots were the aggressors, is absurd. 

In his memoirs, the American Under-Secretary of State, George Ball, said "Makarios's central interest was to block off Turkish intervention so that he and his Greek Cypriots could go on happily massacring Turkish Cypriots. Obviously we would never permit that." The fact is however that neither the US, the UK, the UN, nor anyone, other than Turkey eleven years later, ever took effective action to prevent it.


...



The Greek Cypriots claim that the Cyprus problem was caused by the landing of Turkish troops in 1974 and that if only they would withdraw, the problem would be solved. This is a serious misconception, for modern Cyprus question began in 1960 and the landing of Turkish troops was the consequence, not the cause, of the problem.


Cyprus is a complex political issue. It ultimately revolves around one fundamental fact: the existence of two distinct peoples on the Island, namely the Turkish Cypriots and the Greek Cypriots; and their relationship.


The Island of Cyprus, which is geographically an extension of the Anatolian peninsula, has been a land of many conquests due to its proximity to the Middle Eastern countries and its strategic location at the cross-road of East and West. Cyprus has seen a succession of rulers, namely Assyrians, Egyptians, Persians, Romans, Arabs, Crusaders and Turks who ruled the Island as part of the Ottoman Empire, from 1571 until 1878. Cyprus has never been a Greek Island.










Sir Wilson Churchill, on his visit to Cyprus 9-13 October 1907:

"What is the essence of the idea that this community belongs to Greece? There is no historical ties between the island and Greece. Throughout history, there is no information indicating that the island is connected to Greece, at any time. Even supposing with a wide imagination, geographically Cyprus is not a part of Greece. People living on these island are not Greeks. The only thing that connects them is the language of the Greek tradition." (1)

(1)"The İsland pointed at the heart of the Ottoman Empire", Colin Thubron, Journey into Cyprus, middlesex,1986,page.216

Kıbrıs 1914-1923 Fransız Ermeni Kampları İngiliz Esir Kampları 
ve Atatürkçü Kıbrıs Türkü. A.H.A.Yayınları, KKTC 2000  
Dr.Colonel, General Staff Military, History and Strategic Studies
"Underground Activity in Cyprus between 1955-1963 and Turkish Resistance Organization"


kaynaklarıyla topladıklarım, 








30 Hot Days
by Mehmet Ali Birand , 1976



Ecevit: 'Greece is responsible for the coup and, therefore, cannot be considered as a party to any talks. Nor will the situation be improved by academic speeches and resolutions.' Meanwhile, Callaghan had once more 'gone to the loo' and, on his return, announced that Sisco, the US Assistant Secretary of State for Middle East affairs, was on his way to London. He added: If you don't wish to talk to the Greeks, let us at least discuss the matter with Sisco, and we will then get in touch with Athens ourselves.' Ecevit insisted; 'We must concentrate on the human aspect of the situation. The Sampson regime must go. If no help is forthcoming, Turkey will act alone and a lot of blood will be shed.' At this point, Callaghan cut in abruptly: 'Athens cannot watch with folded arms. If Turkey takes military action, there will be war with Greece and NATO will be badly shaken.' By now, Ecevit had realised that his hopes of joint action were not going to materialise; the atmosphere was extremely tense.


Sisco's arrival on the scene was an unexpected development for the Turkish delegation. They were urged to put off their return to Ankara for 24 hours to permit further talks in which Sisco could take part, but Ecevit objected on the grounds that the U.S. was not a guarantor power. However, he was prepared to confer with Sisco, as the representative of a friendly state, at the Turkish Embassy. Wilson tried to insist on Greek participation but this was firmly rejected by Ecevit. Finally, Wilson asked: 'Mr. Ecevit, have you pondered over the probable reaction of the Soviet Union and the consequences that might follow?' When this veiled attempt to intimidate Ecevit failed, he declared: 'We do not share the view that the Treaty of Guarantee confers on Britain any right to intervene militarily.' To which Ecevit replied: 'That is a pity, for there will be all the more bloodshed.'


Wilson: 'Are you going to intervene?'


Ecevit: 'We are prepared to try everything in the effort to restore equilibrium in Cyprus. The security of Turkey and of the Turkish-Cypriot community shall be preserved.' The last words of the Turkish Prime Minister were: I hope that your conscience will not trouble you when you are faced with the consequences of your refusal to accept our proposals and carry out your obligations as a guarantor power.'


It was now 01.30, and Ecevit returned to the Turkish Embassy where he reported to Ankara that there would be no change in the plans. This message would be correctly interpreted by the General Staff H.Q. He also suggested that the meeting of the Grand National Assembly, scheduled for Thursday, should be put off until Saturday. This move was designed to give the impression that Turkey would take no action until empowered to do so by a National Assembly vote on Saturday.


Ecevit was right; England was pulling out and the U.S. was moving in. Turkey stood alone.


Thursday, July 18th 1974....


The Turkish Intervention, July-August 1974


There is a Turkish interpretation of the events of the summer of 1974 that is, as one would expect, quite different from the dominant Greek and Greek Cypriot view. In this seminal work, Turkish journalist Mehmet Ali Birand -- widely considered to be one of the best and fairest reporters in Turkey -- recounts the events of that July and August, leading up to the second and more decisive military intervention of August 14. This account is particularly useful for its reporting on Ankara's decision making. It is excerpted from his 1985 book, "30 Hot Days".








20 JULY - 14 AUGUST 1974






Turkey's Intervention to Cyprus is Legal

Turkey’s July 20, 1974 intervention on Cyprus was legal, say the Athens Court of Appeals and the Council of Europe. 

The Council of Europe adopted Resolution 573 on July 29, 1974 on this particular case, stating that Turkey’s intervention on Cyprus was a legitimate act emanating from the Treaty of Guarantee, Part IV.

The historical decision of the Athens Court of Appeals, No. 2658/79, dates back to March 21, 1979.

On July 15, 1974, the junta ruling Greece implemented a coup d’etat on Cyprus, overthrowing the elected government of President Makarios, which had been in control since the independence of the Republic of Cyprus in 1960. On July 20 of the same year Turkey staged a military intervention to reverse the coup.

Turkey’s action was perfectly legitimate and understandable. It was in fact a duty, stationed by the 1960 Constitution of the Republic of Cyprus; in Part IV of the Treaty of Guarantee,which forms part of the constitution. Cyprus was saved from being annexed by Greece and the Turkish Cypriots freed from Greek oppression.

During the 1960s and 1970s, the Western world only watched as the Turkish Cypriots were being massacred by their Greek Cypriot neighbors, with the aid of Greece, in a systematic campaign of ethnic cleansing, and did nothing.

The splitting of Cyprus into two ethnically homogeneous, self-governing states was notachieved by the Turkish military intervention in 1974, as is commonly believed, but by Makarios and Georgios Grivas a decade earlier in 1963. All that the Turkish intervention of 1974 accomplished was to consolidate Turkish Cypriot enclaves into a uni-fied TurkishCypriot zone in Northern Cyprus and to save their lives. 

Of all the nations in the world only Turkey had the humanity to save what was left of the Turkish Cypriot population after years of ethnic cleansing in 1974, and only Turkey now stands for justice in Cyprus. Under the provisions of the 1960 Treaty of Guarantee which provided that the Hellenic Republic, Turkey and United Kingdom would ensure the independence and sovereignty of the Republic of Cyprus, it was Turkey’s legal duty to take unilateral military action purportedly to restore constitutional order.

The Turkish intervention was perfectly legal according to the Treaty of Guarantee of 1960. Its legality has even been acknowledged by the Standing Committee of the Consultative Assembly of the Council of Europe in a resolution dated July 29, 1979, and by the Athens Court of Appeals in a decision dated March 21, 1979. Sampson admitted that he was just about to proclaim enosis (union of Cyprus with Greece) when the Turkish intervention occurred (Cyprus Mail, July 17, 1975). 

A father of one of the Greek commandos sent to Cyprus by the Greek junta in July 1974 to fight against Turkish Cypriots and Turkish troops who was shot down by Greek Cypriot National Guard members, filed a case against the Greek government for compensation in December 1976. The Court of Athens ruled in favor of the father and ordered reasonable compensation to be paid by the Department of the Treasury of the Greek Ministry of Finance. The Ministry of Finance objected to the decision of the Court of Athens and appealed to the Athens Court of Appeals for a cancellation of this order. But unexpectedly the Supreme Court decided in favor of the father again and confirmed the decision of the Court of Athens. The first paragraphs of the justification of the Athens Court of Appeals explains in detail the 1960 Constitution of the Republic of Cyprus, Part IV of the Treaty of Guarantee, the rights of  Turkey, the coup d’etat organized by the Greek junta against Makarios and the improper behavior of Gen. Phaedon Gizikis, the head of Greece’s junta government in 1974.

The very last paragraph clearly highlights the legitimacy of the Turkish intervention on Cyprus.

The preposterous assertions by the Greek and Greek Cypriot governments that the TurkishCypriots are nothing but a rebellious minority and that the Turkish peace operation of 1974 was an unprovoked act of aggression are in fact aimed to misinform the world. Unfortunately many European and American politicians subscribe to this spurious versionof events, not knowing that by promoting the withdrawal of Turkish troops from Cypruswithout adequate guarantees for the protection of the Turkish Cypriot people they are, in fact, promoting the creation of new problems on the island which will turn out like Iraq if Turkish troops withdraw.


Cyprus Near East University













23 Mart 2015 Pazartesi

ÇANAKKALE - DİRİLİŞ







Bir gün bir arkadaşımız Mehmet Emin Bey'in bir şiirini okudu. Şiir şu dizeyle başlıyordu: 

"Ben bir Türküm, dinim, cinsim uludur."

Duyar duymaz içim titremişti. Şair bu şiiriyle 'Diril ey Türk!' diye bağırıyor ve bizi uyarmaya çağırıyordu. Bu bağırışı duyduk, bu çağrıya uyduk. Bir arayış, uyanış ve sonunda diriliş başladı. Bir kuru kalabalık değil bir millet olduğumuzu anlamaya başladık. İbrahim Binbaşı doğru söylemiş, yeniden doğuyoruz, canlanıyoruz, diriliyoruz. Türk geri geliyor! Tarih bir millete bir kez dirilme hakkı verir. Yeniden uyursak, oyuna gelirsek, bir daha dirilemeyiz. Biz olmaktan çıkar, kaybolur gideriz. Bu sözümü unutmayın!" 

23 NİSAN günü hava güzelleşti. Akdeniz'e özgü bir mavi gün başladı.

Amiral de Robeck ve General Hamilton düğmeye basıp yüzlerce parçadan oluşan dev planı çalıştırdılar. 

Askerlerle dolu gemiler demir aldı. Limandan çıkmak için savaş gemilerinin arasından geçerek ilerlediler. Güverteleri dolduran denizciler ve askerler birbirlerini selamlayıp alkışlıyorlardı. Zafere birlikte ulaşacaklardı. Coşanlar "İstanbul'a!" diye bağırıyorlardı. Bu coşkuya bazı savaş gemilerinin bandoları marşlar çalarak katıldılar. Heyecan büyüdükçe büyüyordu. Bir geminin bordasına büyük harflerle "Türk lokumu'", bir başkasının bordasına ise "İstanbul'a ve haremlere" diye yazılmıştı. Sanki savaşa değil, uysalca yağma edilmeyi bekleyen İstanbul'a inliyorlardı. 

İSTANBUL, benzer duyguları İngiltere'nin sevilen genç Ģairi Hubert Brooke'ta da uyandırmıştı. Şair, yedeksubay olarak 'İstanbul Seferine' katılmak için yola çıkarken şöyle yazmıştı: 

"İnanılmayacak kadar güzel bir şey bu. Kaderimizin bize bu kadar yardımcı olacağını tasavvur edemezdim. Demek ki Galata Kulesi 15'lik toplarımızın altında paramparça olacak. Demek deniz top gümbürtüleriyle kana boyanıp leş gibi olacak. Demek Ayasofya'nın mozaiklerini, lokumları, halıları yağmalayacağım! Demek ki bizler tarihte bir çağın dönüm noktası olacağız. Oh Tanrım! Hayatımda bu kadar mutlu olmamıştım. Birden anladım ki hayatımın tek arzusu İstanbul'a karşı bir askeri sefere katılmakmış." ***

*** (Rupert Brooke çıkarmadan bir gün önce 24 Nisan 1915'te ölür, Skyros adasına gömülür.)


24 NİSAN Cumartesi günü 300 gemi ve deniz aracı, Bozcaada ile Gökçeada arkasında toplanmıştı. Çıkarma için gerekli son düzeni alıyorlardı. Rus donanması da sabah bir dayanışma gösterisi olarak İstanbul Boğazı'nın iki yanındaki Karadeniz kıyılarını bombardıman etti. 150 büyük mermi attı. 

General Hamilton kara-deniz işbirliğini kolaylaştırmak için karargâhını Queen Elizabeth'e taşıdı. Amiral de Robeck tarafından törenle karşılandı. Ön direğe Hamilton'un forsu da çekildi. 

Türkler ve Almanlar Birleşik Ordu'nun ve Birleşik Donanma'nın ertesi sabah harekete geçeceğini öğrenememiş ve anlamamışlardı. Liman Paşa 11. Tümene tatbikat yaptırmak için Çanakkale'ye geçmişti. Tatbikatın konusu Beşige'ye yapılacak bir olası çıkarmaydı. Liman Paşanın Saros ve Beşiğe saplantısı artarak sürmekteydi. Çanakkale'deki Hava Bölüğü de uyumuştu. Uyumayan yalnız Seddülbahir'deki 3. Tabur Komutanı Binbaşı Mahmut Sabri Bey'di. 

Deniz ve hava hareketlerine bakarak hemen, büyük olasılıkla ertesi gün çıkarma olacağını kestirmişti. Önlemini aldı. Bölüklerine özetle şu emri verdi: 

"Yedek cephanelerinizi de yanınıza alın, matraları ve su tenekelerini doldurun. İki gün bunlarla idare etmek zorunda kalabiliriz."

DOĞU ve Güneydoğu Anadolu'daki Valiler ve Komutanlardan Ermenilerin silahlandıkları, devlet güçlerine karşı geldikleri, Rus birliklerine yardım ettikleri, çeteleştikleri ve isyana hazırlandıkları hakkında sürekli bilgiler geliyordu. 17 Nisan 1915 günü ilk olarak Van isyanı patladı.

Hükümet artık bir karar vermek gerektiğini anladı. Dahiliye Nezareti (İçişleri Bakanlığı) 'Ermeni komite merkezlerinin kapatılmasını, belgelerine el konulmasını ve komite elebaşlarının tutuklanmasını' bir genelge ile bütün illere bildirdi. Bu genelge üzerine İstanbul'da Emniyet Müdürlüğü de bugün (24 Nisan) bilip izlemekte olduğu tüm elebaşıları sessizce tutukladı. Akşam dışarda hiçbir elebaşı kalmamıştı. Bu, Ermeni isyancılar için büyük bir darbe oldu. Gafil avlanmışlardı. Bu günü unutmayacaklardı.***

*** (Ermenilerin her yıl kıyım tarihi diye gösteriler yaptıkları 24 Nisan elebaşların tutuklandığı bu gündür. Olaylar gelişecek ve hükümet, Doğu Anadolu'daki Ermenilerin Kuzey Suriye'ye göç ettirilmelerine karar verecektir.)

BİRLEŞİK ORDU ve Donanma harekete hazırdı. Akşam herkese sıcak yemek verildi. Dileyenler evlerine son mektuplarını yazdılar. Bir asker üzerinde 3 günlük yiyecek ve 200 fişek taşıyordu. Gece yarısı güvertelere çıkılacaktı. Herkesin yeri işaretlenmişti. Gemiler Türklerin görmemesi için ufuk çizgisinin gerisinde bekliyorlardı. Ay batınca harekete geçilecekti.

KIYILARI bekleyen küçük/büyük bütün birliklerde, gözlerini bir saniye bile ufuktan ayırmayan gözcüler ve nöbetçiler dışında, yatsı namazı açıkta ve topluca kılınmış, birlikte dua edilmiş, Allah'tan yardım ve zafer dilenmişti. Komutanlar ertesi günün zorlu bir gün olabileceği düşünceyle, kaç zamandır, erlerin erkenden uyumalarına dikkat ediyorlardı. Çoğu uyumuştu. 

Subaylar son denetimleri yapıyor, son bilgileri alıyorlardı. Hiçbir olağanüstülük görünmüyordu. Balıkçı Damları-Kabatepe kuzeyi arasından, kısacası Arıburnu kesiminden sorumlu bölüğün komutanı Yüzbaşı Faik de son bilgileri aldı, durumu Kabatepe'deki 2. Tabur Komutanı Binbaşı İsmet Beye telefonla bildirdi. Toprağa oturdu. Yorulmuştu. 

Sırtını bir kaya parçasına dayadı, kendini gecenin büyüsüne bıraktı. Çeyrek ay pırıl pırıldı. Deniz sessizce kumsalı okşuyordu. Hava bahar kokuyordu. "Ne güzel, ne mübarek bir yurdumuz var.." diye düşündü, "..Yerlisi, göçmeni, dağlısı, ovalısı, doğulusu, batılısı, hepimiz, bir aile, bir millet olsak, birbirimizi sevsek, çok çalışsak, yollar, fabrikalar, okullar, hastaneler yapsak, ilkellikten, bağnazlıktan kurtulsak, mutluluğu, refahı, uygarca ve özgürce yaşamayı biz de tanısak.." 

Özlemle içini çekti. Yüzbaşı Faik'i büyüleyen, hayallere salan bu güzellik gün ışırken kana bulanacaktı.


SEDDÜLBAHİR Gelibolu yarımadasının güneyiydi. Burun kesimi 5 km. enindeydi (Teke Burnu ile Eski Hisarlık arası). Donanma üç yandan birden sarıp ateş altına alabileceği için buradaki Türk savunması fazla önemsenmiyor, çıkarma ve ilerlemenin zor olmayacağı düşünülüyordu. 
Seddülbahir'de 5 yere birden çıkacaklardı: Soldan sağa doğru, Pınariçi Koyu, İkizkoy, Teke Koyu, Ertuğrul Koyu ve Eski Hisarlık.(Teke koyun asıl adı Tekke koyu)

Ama asıl çıkarma Ertuğrul Koyu ile Teke Koyu'na yapılacaktı. Saros, Beşiğe ve Kumkale'deki gösteriler, Türklerin buraya takviye yollamalarını engellemek için yapılacaktı. Pınariçi, Eski Hisar ve İkizkoy'a çıkarmaların amacı, bu büyük çıkarmayı kolaylaştırmak, güven altına almak ve hızlandırmaktı. Hepsi derinlikte birleşip Alçıtepe'ye akacaktı. 

Günün ilk hedefi 10 km. uzaktaki Alçıtepe'ydi. General Hamilton, Liman Paşa asıl çıkarmanın nereye yapılacağını anlayıp da, buraya kuvvet yollayana kadar Alçı Tepeye ulaşacaklarını hesaplıyordu. Binbaşı Mahmut Sabri Bey yatsı namazından sonra yakınlardaki subayları topladı. Takım komutanları oğlu yaşındaydı. Ertesi gün bu çocuklar belki de toprağa düşeceklerdi. Gözünün yaşarmasına engel olmayı başardı. Dedi ki:


"Yarın çıkarma başlarsa, geriden cephane gelmesi imkânsız. Düşman donanması göz açtırmıyor. Onun için her kurşun hesaplı atılacak. Keskin nişancılar önce subayları, komutanları temizleyecek. En zor durumda bile askerin yemeği ihmal edilmeyecek. Gözcüler dışındaki askerleri bu gece geriye, sığınaklara alın. Ateş bitince yerlerimizi döneriz. Haydi çocuklarım, gazamız mübarek olsun!" 

Mahmut Sabri Bey subaylarını kucakladı, subayları da onun elini öptüler, helalleşildi. Tümenden birkaç kara mayını gelmişti. İstihkâm Bölüğü gece kumsalı mayınlamaya girişti. Işıldaklarını sürekli gezdirerek kıyıları denetim altında tutan nöbetçi düşman gemileri çalışmayı fark edince ateşe başladılar. Çalışma durduruldu.

Hava ılık, deniz durgundu. Aydan dünyaya nur yağıyordu. Ay batınca ölüm filoları harekete geçeceklerdi. GENERAL HAMILTON DA, Liman Paşa da, Türk ordusu hakkında benzer biçimde düşünüyorlardı. 

Türk ordusunun çok uzun zamandan beri ciddi bir başarısı yoktu. Sicili iyi değildi. Daha kısa bir zaman önce Sarıkamış'ta ve Süveyş'te yenilmişti. Yeni bir haber daha vardı: Bir Türk birliği Irak'ta, Şuaybe'de, İngiliz birliğine taarruz etmişse de başarılı olamamış, 14 Nisan gecesi yarı yarıya dağılmış, kalanlar zorlukla geri çekilebilmişti. Bu yenilgiye katlanamayan birliğin komutanı Süleyman Askeri Bey intihar etmişti. ***

*** (A.İhsan Sabis, Birinci Dünya Harbi,c.2-s.398; bu olay başarısızlık üzerine ilk intihar olayıdır, ikincisi Büyük Taarruz'da 27 Ağustos 1922 günü, zamanında Çiğiltepe'yı geri alamayan 57.Tümen Komutanı Albay Reşit Çiğiltepe'nin intiharıdır.)



Üç buçuk ay içinde bu üçüncü yenilgiydi. Birleşik Ordu'nun komutanı ve kurmayları bu nedenlerle Türk ordusunun savaş yeteneğini ve yeterliliğini pek ciddiye almamışlar, planın birçok ayrıntısını bu önyargının etkisi altında hazırlamışlardı.***

*** (Bu ifade C.F.Aspinall-Oglander'ın yazdığı İngiliz resmi tarihindeki ifadedir. 1.cs.175; Aspinal-Oglander bu açıklamayı sonra şöyle tamamlıyor: "1915'te Türk cesur bir düşman olduğu kadar yeterli idi de." )


Liman Paşa da - İngilizler ve birçok Alman gibi - benzer nedenlerle ordunun savaş yeteneğinden ve yeterliliğinden kuşku duymaktaydı. O da bu kuşkusuna uygun bir savunma yöntemi seçmişti. Çok yanıldıklarını sabahleyin anlayacaklardı. Bu ordu, başka, bambaşka, yeni bir orduydu! ***

*** (Liman Paşa anılarının başında bu güvensizliği belli eder. Hemen her şeyi eleştirir, yapılan her şeyi küçümser. Subayların ve Mehmetlerin önemini ve değerini zamanla anlayacaktır. Ama çok kurban verdikten sonra.)

*** (Bir yanda dünya egemenlerinin hesapsız zengin ordusu ve donanması, öte yanda yoksul Türk ordusu. İkisinin arasındaki farkı anlatmak bile zor. Sonunda Türk ordusu galip gelecek. Başka mucize aramaya gerek var mı? Bu sonuç mucizenin ta kendisidir! Ne güçlü bir diriliş! Öyle güçlü ki bu mucizeyi Milli Mücadele ve Cumhuriyet dönemi ile iki kez daha göreceğiz. Daha da kesin, etkili ve kalıcı olarak. Cumhuriyet ordusu ise, bütün Türk tarihinin en güçlü ordusudur.)


...


ARIBURNU'NDA Balıkçı Damları ile Kabatepe'nin kuzeyi arasındaki uzun kıyıya yayılmış olan Yüzbaşı Faik'in 250 adamı mıh gibi dikilmiş ve direnmişti. Biri bile 'düşman it sürüsü gibi kalabalık, çekilelim' dememiş, yılgınlık göstermemişti. Bir adım geri gitmeyi hepsi alçaklık saymıştı. Görevleri gerideki asıl kuvvetler yetişene kadar düşmanı durdurmak ve oyalamaktı.

Canlarını bunun için severek vermişlerdi. Takımlar erimiş, Bölük Komutanı Yüzbaşı Faik Bey ile 3. Takım Komutanı Astsubay Süleyman yaralanmıştı. Az sonra Haintepe'de savaşan 2. Takımın komutanı Asteğmen Muharrem de yaralandı. Beş-on asker kalmıştı takımdan geriye. Savaşmayı sürdürseler komutanları düşman eline düşebilirdi. Bu nedenle direnişi kesip çekilmeye karar verdiler. 

Emireri Mehmet Ali dağ gibi bir askerdi. Ona "Komutanı al git!" dediler. Kendileri ikisini korumak için geriden geleceklerdi. "Allaha emanet olun!" Mehmet Ali Asteğmen Muharrem'i derin bir şefkatle sırtına aldı, geri çekilip fundalığa daldı. Komutanı kendinden daha gençti. Sarsmamaya dikkat ederek hızlıca yürüyor, bir yandan da hıncından, hırsından çocuk gibi ağlıyordu. "Büyük Allahım ayağını öpeyim, bu günün öcünü almama izin ver." Ağlaya ağlaya dere tepe aşacak, Asteğmen Muharrem'i sahra hastanesine yetiştirecekti. 

Bu arada bir gün sonra Kanlısırt adını alacak olan tepenin üzerindeki bataryanın dört topundan üçü düşmana kaptırılmış, ancak biri ve mermiler kurtarılabilmişti. Topçular kan ağlıyorlardı.

Düşman da çok kayıp vermiş ama ilk bocalamayı atlattıktan sonra daha iyi savaşmaya başlamıştı. Bazıları vahşice dövüşüyor, hiç vakit harcamıyor, yaralı ve esir düşen Türkleri süngüleyip öldürüyorlardı. 

En uzakta, Balıkçı Damları'nda, Asteğmen İbrahim Hayrettin'in komutasındaki 1. Takım vardı. İlk çıkan Anzak bölüğünü mahvetmişti. Ama çıkanların sayısı artıyor, Takım eriyerek direniyordu. Asteğmen düşmanın Kocadağ'ın eteklerindeki tepeleri ele geçirdiğini gördükçe kahrolmaktaydı. 
Bir müfrezenin dağın yukarısına doğru ilerlediğini fark etti. Teğmen Tulloch'un girişken müfrezesiydi bu. Daha başka birlikler de dağa çıkmaya başlamışlardı. Sağ kalan askerlerini alarak, Kocadağ'ın doruğuna doğru çekilmeye karar verdi. Bu müfrezeyi doruğa varmadan önce engellemek gerektiğini düşünüyordu. "Haydi arkadaşlar!" 

Balıkçı Damları ile Kocadağ arası, en dik yokuşlar, en sarp yarlar, en gür ve sık fundalıklarla doluydu. Elleri, yüzleri kesilerek, dizleri yaralanıp parçalanarak tırmanmaya koyuldular. Düşman müfrezesini korkutmak, yavaşlatmak, geri çevirmek için de ara sıra durup ateş ediyorlardı. Zaman hışım gibi geçmekteydi. Anzaklar giderek çoğalıyor, Kocadağ'a yayılıyorlardı. Sağ kalabilen bir avuç Türk de topçular gibi kan ağlıyordu artık. Bitmek üzereydiler. Nerede kalmıştı gerideki kurtarıcı kuvvetler? Hani bir yere çıkarma olunca Alaman Paşa bütün birlikleri yardıma yollayacaktı? Oynak savunma sistemi böyle çalışmayacak mıydı? 

Ümitsizliğe düşmek üzereydiler. Bir haber mermi hızıyla askerden askere yayıldı. 27. Alay yetişmişti. Saat 07.40'tı.

Alay çapraşık, dar, zor yolları iki saatten önce almıştı. Uçaklardan sakınmak için ikide bir yolun iki yanına dağılıp yatmasalar daha önce gelebilirlerdi. Taşıdığı ağırlık 30 kiloyu geçen asker yorulmuştu. Şefik Bey kısa bir mola verdi. Tümene, Kabatepe'nin batısından düşmana taarruz edeceğini bildirdi. Kritik yer Kocadağ'dı. Düşman orayı ele geçirirse hem alayın arkasına dolanmış, hem gelecek için çok tehlikeli bir noktaya yerleşmiş olurdu. 

Ama elindeki asker sayısı, cephesini, orayı koruyacak kadar uzatmaya yetmiyordu. 19. Tümenin Kocadağ'ı tutmasını diledi. 

M. Kemal'in 57. Alayla tam da o saatte yola çıkmış olduğunu bilmiyordu. 

Çevreyi dikkatle inceledi. Taarruza başlamak için düşman elinde bulunan Kanlısırt'tan daha yüksek olan 165 yükseltili tepeyi seçti. 1. Tabur solda, 3. Tabur sağda taarruz edecekti. Dört Maksim ağır makineli tüfeği yakınında ve emrinde tuttu. Gelmesi gereken dağ bataryası, komutanının beceriksizliği yüzünden toparlanıp da daha gelememişti. Bu sırada Kanlısırt'ta üç topu düşmana kaptırılan bataryanın komutanı ile mürettebatı, kurtarıp sakladıkları dördüncü topla gelip alaya katıldılar. Şefik Bey sevindi. Öteki üç kardeşini kurtarmak için bu topa çok iş düşecekti.

Askerlerin sırt çantalarını geride bırakmaları önerisini, çeviklik sağlayacağı için yararlı görüp kabul etti. Askerler yanlarına yedek fişeklerini, matra ve ekmek torbalarını alacaklardı. Askerler sırt çantalarından temiz çamaşır alıp ekmek torbalarına koydular. Sırt çantaları geride bırakıldı. 

Bu arada sağ kalan direnişçiler taburlara katılıyor, büyük sevgiyle karşılanıyorlardı. İçleri yanıyordu ama ilk istedikleri su değil, dövüşe devam için cephaneydi. Taburlar taarruz düzenine girmek için yayılıp açılmaya başladılar. Fundalık arazi bu hareketleri düşman gözünden saklıyordu. Tabur Komutanlarına bir emir götüren Emir Subayı Asteğmen Cevdet, dönüşünde gözleri dolu dolu, "Komutanım.." dedi, "..bir şey görmenizi istiyorum." 

Şefik Bey çok önemli bir şey olduğunu anladı. Sessizce Asteğmeni izledi. Biraz ilerleyince gördü. Onun da gözleri dolup taştı. Askercikler kirli çamaşırlarını dürüp fundaların diplerine bırakmışlar, temiz çamaşırlarını giyerek şehit olmaya hazırlanmışlardı. Allah'ın huzuruna insan ve asker olarak temiz çıkacaklardı.

Anzaklar dalgalı arazide yayılmaktaydılar. Çıktıkları kıyıda, birkaç yüz değil, birkaç bin Türkle savaştıklarını sanıyorlardı. Başlangıçta hayli kayıp vermiş, güçlükle toparlanabilmişlerdi. Şimdi gülümseyerek düşünüyorlardı: 'Korkak Abdul' hemen kollarını kaldırıp teslim olmamış, tabanları yağlayıp kaçmamıştı. Aferin, iyi direnmişti. Ama kahramanlığı az sürmüştü zavallının. O binlerce kişi ortadan kayboluvermişti. İşte şimdi ilk hedefe, Kocaçimen-Kabatepe hattına doğru yürüyorlardı. Hava açık ve serindi.

Çoğu doğa adamı, gezgin, madenci, altın arayıcı, kara ve deniz avcısı olan Anzaklar elde ettikleri sonuçtan çok memnundular. İkinci hedefe de ulaşınca bu gürültülü iş çabucak bitmiş olacaktı. 

Birdenbire kıyamet koptu. Makineli tüfekler takırdamaya, tüfekler cayırdamaya, top gürlemeye başladı. Akılları başlarından gitti. "O my God!" Ne oluyordu? 

Mavi gökyüzü kızıl ateş kesilmiş başlarına yağıyordu. 27. Alay, on bine yakın döğüşken, atılgan Anzak'a karşı taarruza geçmişti.19 Saat 09.00'du. 

M. KEMAL, yaveri Teğmen Kâzım, Tümen Başhekimi, Topçu Taburu Komutanı, 57. Alay, dağ bataryası ve sağlık müfrezesi Kocadağ yolundaydılar. Yolun bir görünüp bir kaybolmasına, sarplığına, darlığına rağmen, hiç durmadan ve hiç döküntü vermeden yürüyorlardı. Topları, topları çeken, makineli tüfekleri taşıyan katırları, cephane, ekmek ve yiyecek arabalarını çetin, fundalık yollardan, derelerin kaya parçalarıyla dolu yataklarından geçirmek çok zordu ama asker bir çaresini bulup geçiriyor, gecikmeden ilerliyorlardı. 

Yol Mazı Çukuru denilen cennet gibi bir vadiye çıktı. Bu cennetin içinden geçtiler. Ne bir an durup şerbet gibi havasını içlerine çektiler, ne bütün vadiyi örten sevinç içindeki kır çiçeklerine bakabildiler. Zamanla yarışıyorlardı. Hızlanarak yürüdüler. Saat 09.15'ti.






DİRİLİŞ - TURGUT ÖZAKMAN
OKUYALIM - OKUTALIM














18 Mart 2015 Çarşamba

57.Alay Esir Edilmedi...





Sancak Avustralya müzesinde değil ve en son Filistin'de savaştılar.


"Bir süredir Türkiye gündemini meşgul eden 57’nci Alay Sancağı ile ilgili gerçeği Hürriyet ortaya çıkardı. Çanakkale Savaşı sırasında son erine kadar şehit düşen Alay’ın sancağının Avustralya’da Melburne Müzesi’nde bulunduğu iddialarının doğru olmadığı belirlendi.

ÇANAKKALE Savaşı’nın 90’ıncı yıldönümü (bugün için 100.yıl) nedeniyle medya ve internet sitelerinde yer alan savaş hikayelerinin belki de en ilginci 57’nci Alay ve Sancağı hakkındaydı. Yazılanlara göre 57’nci Alay Çanakkale Muharebeleri’nde kahramanca savaşmış ve son erine kadar şehit düşmüştü. Bir ağaç dalında bulunan Alay Sancağı ise Avustralyalılar tarafından Melbourne’a götürülmüştü ve müzede sergileniyordu. 

Altında ise şu yazı bulunuyordu:
‘Bu Alay Sancağı Gelibolu savaş alanından getirtilmiştir ama esir edilmemiştir. Türk Ordusu’nun geleneklerine göre bir alayın sancağı, alayın son eri ölmeden teslim edilemez. Bu sancak, sonuncu muhafızın da altında ölü olarak yattığı bir ağacın dalına asılı olarak bulunmuştur. Kahramanlık timsali olarak karşınızda duran bu Türk Alayı Sancağını selamlamadan geçmeyin.’

Bir başka haberde ise aynı iddia bu kez şöyle dile getirlmişti: ‘Ey ziyaretçi! Önünden geçmekte olduğun sancak dünya müzelerinin en nadir eseridir. Çünkü bu sancak dünyadaki tek esir Türk sancağıdır. Bütün alay şehit olduktan sonra, ağaca dayalı olarak bulunmuştur.’

Çanakkale Savaşı konusunda uzman tarihçi ve yazarlar bu iddiaları zaten yalanlarken, Avustralya’daki müzelerde ne bir Türk sancağı ne de altında böyle bir yazı bulunmadığı ortaya çıktı. Hürriyet konuya son noktayı koymak için Genelkurmay Başkanlığı’na yazılı başvuru yaparak sorularını yöneltti.

Genelkurmay’ın verdiği yanıt şöyle:

MELBOURNE’DE YOK
57’nci Alay’a Çanakkale Muharebeleri’nden sonra, 30 Kasım 1915’te Sultan V. Reşat’ın iradesiyle altın, gümüş imtiyaz ve harp madalyaları verilmiştir. Bu madalyalar, 25 Nisan 1916 tarihinde İstanbul - Şile arasında bulunan Çelebi Köyü’nün kuzeydoğusunda toplanan Alay’ın sancağına törenle takılmıştır. Dolayısıyla Alay Sancağı’nın Çanakkale Muharebeleri sırasında Avustralyalılar tarafından ele geçirildiği iddiası doğru değildir. Bazı yayınlarda bu sancağın bugün Avustralya Melbourne Müzesi’nde sergilendiği iddia edilmektedir. Bu iddialarla ilgili Melbourne Müzesi’nin de içinde yeraldığı dört müze adına Victoria Eyalet Müzesi tarafından gönderilen cevabi yazıda, ellerinde 57’nci Alay’a ait bir sancak bulunmadığı bilgisine ulaşılmıştır.

YOK EDİLMİŞ OLABİLİR
Günümüze dek geçen sürede 57’nci Alay Sancağı’na ilişkin herhangi bir bilgi aydınlığa kavuşmamıştır. Ancak, Türk ordu geleneği göz önüne alındığında, Alay’ın İngilizler tarafından esir alınırken, sancağını teslim etmeyerek imha etmiş olmasının kuvvetli bir ihtimal olduğu değerlendirilmektedir.

En son Filistin’de savaştılar
57’nci Alay, Çanakkale Cephesi’nden sonra, önce Galiçya Cephesi’nde savaşmış, ardından bağlı olduğu 19’uncu Tümen ile birlikte Filistin Cephesi’ne intikal etmiştir. 19’uncu tümen 23 Eylül 1918 tarihinde İngilizler’e esir düşmüştür. 57’nci Alay’ın da 29 Temmuz 1917 - 23 Eylül 1918 tarihleri arasında Filistin Cephesi’nde birçok muharebeye katıldığı, son olarak Nablus Meydan Muharebesi’nde mevcudunun hemen hemen dörtte üçünden fazlasını kaybettiği ve daha sonra muharebe gücünü yitirerek İngilizlere esir düştüğü tespit edilmiştir."


Hürriyet 2005











Kitap: İsmail Bilgin "57.Alay Filistin"


Kendilerini "Susuz Aslanlar" diye niteleyen 57. Alay, Çanakkale Conkbayırı'nda adeta bir kahramanlık destanı yazmasının ardından, önce Galiçya'da çarpışır. Ardından bağlı olduğu 19. Tümen'le birlikte Filistin cephesine doğru harekete geçer. Askerler zorlu cephelerden henüz çıkmalarına rağmen, sahip oldukları her şeyi arkada bırakarak yola çıkmakta tereddüt etmezler. Çetin geçen yolculukta maddî-manevî kayıplar verilir. 1917-1918 arasındaki zaman diliminde, askerler iç ve dış düşmanlarla aynı anda mücadele ederler. 

57. Alay, Filistin cephesinde birçok muharebeye katılır. 19. Tümen'in İngilizlerin eline esir düşmesinin ardından işler zorlaşır. Son olarak Nablus meydan muharebesinde, kuvvetlerinin tamamına yakınını kaybeden 57. Alay, İngilizler tarafından kuşatılır. Canları pahasına bile olsa alay sancağını yere düşürmemek, düşmana teslim etmemek için düşmanla 57. Alay arasında kıyasıya bir mücadele başlar.

İsmail Bilgin'in kitap tanıtımı: 57.Alay Galiçya / 57.Alay Çanakkale / 57.Alay Filistin 








ilgili:








Bir de bazı kendini bilmez istilacıların torunları : " Babamı, dedemi öldürdünüz" demez mi..
Atatürk'ün deyimi ile " Ne işi varmış burada?"
Biz Vatan savunduk, siz ne yaptınız?






















Hennaed Ali - Kınalı Ali






Top lieutenant Faruk checking out new troop , and asking questions. There was a young boy with yellowed hair:

"What's your name, son? ..."
"Ali ..."
"Where are you from? ..."
" Tokat Zile ..."
"Well, my boy, what becomes to your head? ..."
" It's Henna, My mother did that sir ..."
"Why Is that? ..."
"I don'tt know, sir ..."
"Ok, you can go Kınalı Ali (Hennaed Ali)..."

Since then, everybody called him as Hennaed Ali, and makes fun of it. Soon he won the respect with brave and his approachable, of all his friends. 

One day he wants to write a letter to his family, but Ali can not  read or write and wants help from his  friends. 

 "Dear Mom and Dad, I kiss your hands, I'm fine here so don't worry about me ..."

And how he misses his family and village. At the end of the letter a note : 

(Ali has another brother, the future soldier immediately after him)

 "Mama, My commander and my friends makes jokes about my hennaed hair, do not use on my brother Ahmet, I kiss your hands."

Time passes. The British troops are landed with all power on Gallipoli.  Ali's troops are new, not ready for warm touch, but all troops before them was not enough and there was a lot of martyrs.......

Kınalı Ali saw the commander and can not stand still, they must support them. Commanders helpless knowing that they are not ready sends them to death....

Nobody survived, Kınalı Ali's troops were all killed. 

Time passes. Kınalı Ali's family respond to letter came...

Commanders decide to read with their  (original of this letter is on display at the Museum of Çanakkale.) 

His father "My son Ali how are you, okay? I kiss your eyes. We sold the ox ,  half the money to you and the other half to your brother.  Now I'm working in the field, do not  worry, I don't get tired, because we do not need more grain then we use.

 Ali, your mother has something to say.

"My son Ali, you wrote about burning henna in to your hair, don't do it , they make jokes about it, you said. But I did it to your brother too.

Tell to your Commanders and your friends that they don't make fun of it. 

We burn henna with three things:

1- Bride ; to be Sacrifice to her new family and her children... 
2- Sacrificial ram; To God ...
3- Our brave soldiers; Sacrifice to their homeland...

Kisses your eyes. Be entrusted to God ... "



Ali's commanders and others broke down in tears .....










MARCH 18th 1915 - 2015 100th ANNIVERSARY OF ÇANAKKALE WARS

15 year old Turkish secondary school boys and high school boys have been volunteered to go and to join the army to fight for their sacred land and for their own freedom as because their fathers haven't been back from the ÇANAKKALE BATTLE FIELDS in GALLIPOLI - ÇANAKKALE where there's been more than 6000 bullets fired per square meter area during the wars in 1915 !...


These 15 year old students never been back to their mothers' after they've gone to fight for their freedom to ÇANAKKALE BATTLE FIELDS. They've lost their lives like their fathers in the battle fields in GALLIPOLI - ÇANAKKALE !..





They shot me in Çanakkale
They put me in the grave before I died
Oh, My dear youth....
We remember our martyrs.... SB

18 March........









Üst teğmen Faruk cepheye yeni gelen askerleri kontrol ediyor bir taraftan da onlara sorular soruyordu. Bir ara saçının ortası sararmış bir çocuk gördü.

"Adın ne senin evladım?..."
"Ali..."
"Nerelisin?..."
"Tokat Zile..."
"Peki evladım bu kafanın hali ne?..."
"Anam cepheye gelirken kına yaktı komutanım..."
"Neden?..."
"Bilmiyorum komutanım..."
"Peki gidebilirsin Kınalı Ali..."

O günden sonra herkes ona Kınalı Ali der. Herkes kafasındaki kınayla dalga geçer. Kısa sürede cana yakın ve cesur tavırlarıyla tüm arkadaşlarının sevgisini kazanır. Bir gün ailesine mektup yazmak ister. Ali'nin okuma yazması da yoktur, arkadaşlarından yardım ister ve hep beraber başlarlar yazmaya. Ali söyler arkadaşları yazar: 

"Sevgili anne babacım ellerinizden öperim, ben burada çok iyiyim beni merak etmeyin..."

Kız kardeşini kendinden bir küçük erkek kardeşini sorar köyündekilerin burnunda tüttüğünü yazdırır. Kendilerini merak etmemesini kendileri var oldukça düşmanın bir adım bile ilerleyemeyeceğini yazdırır. Gururla mektubu bitirir neden sonra aklına gelir ve yazının sonuna anasına not düşer (Ali'nin kendisinden hemen sonra askere gelecek bir kardeşi daha vardır) 

"Anacığım kafama kına yaktın burada komutanlarım ve arkadaşlarım benle hep dalga geçtiler sakın kardeşim Ahmet'e de yakma onla da dalga geçmesinler ellerinden öptüm..."

Aradan zaman geçer. İngilizler kati netice almak için tüm güçleriyle Gelibolu'ya yüklenirler. Bu cepheyi savunan erlerimiz teker teker şehit düşerler. Bunlara takviye olarak giden yedek kuvvetlerde yeterli olmamış, onların sayıları da epey azalır, Gelibolu düşmek üzeredir.

Kınalı Ali'nin komutanı da olayı görüp yerinde duramaz. Kendisinin bölüğü henüz sıcak temasa hazır değildir. Onlar yeni gelmiştir. Komutanların bu düşünceli halini gören ve durumun vehametini bilen Kınalı Ali ve arkadaşları komutanlarına yalvar yakar oraya gitmek istediklerini söylerler. Komutanları onları ölüme gönderdiğini bile bile çaresiz gönderir....

Kınali Ali'nin bölüğünden kimse sağ kalmaz hepsi şehit olmuştur. 

Aradan zaman geçer. Kınalı Ali'nin ailesine yazdığı mektubun yanıtı gelir. Komutanları buruk ve gözleri dolu dolu mektubu açıp okumaya karar verirler (Bu mektubun aslı Çanakkale Müzesi'nde sergilenmektedir.) 

Babası anlatır Ali'nin: "Oğlum Ali nasılsın, iyi misin? Gözlerinden öperim selam ederim. Öküzü sattık paranın yarısını sana, yarısını da cepheye gidecek kardeşine veriyoruz. Şimdi öküzün yerine tarlayı ben sürüyorum zaten artık zahireye de fazla ihtiyacımız olmadığı için yorulmuyorum da, siz sakın bizi merak etmeyin bizi
düşünmeyin" der, köyü, akrabalarını anlatır ve mektubu bitirir. 

"Ali ananın da sana diyeceği bir şey var..."

"Oğlum Ali, yazmışsın ki kafamdaki kınayla dalga geçtiler kardeşime de yakma demişsin. Kardeşine de yaktım. Komutanlarına ve arkadaşlarına söyle seninle dalga geçmesinler. 

Biz de üç şeye kına yakarlar:

1- Gelinlik kıza; gitsin ailesine, çocuklarına kurban olsun diye...
2- Kurbanlık koça; Allah'a kurban olsun diye...
3- Askere giden yiğitlerimize; Vatana kurban olsunlar diye...

Gözlerinden öper selam ederim. Allah'a emanet olun..."


Mektubu okuyan Ali'nin komutanı ve diğerleri hıçkıra hıçkıra ağlamaktadırlar...







Annem beni yetiştirdi bu ellere yolladı ,
Alsancağı teslim etti Allah'a ısmarladı,
Yastığımız mezar taşı, yorganımız kan olsun,
Biz bu yoldan döner isek namus bize ağır olsun....