World Media in uninterested to the terrorist attacks in the Middle East....

World Media is uninterested to the terrorist attacks in the Middle East

link:

"The last time a wave of bomb attacks were carried out against European civilian targets, 'leftist' or 'communist' groups were blamed. Eventually the truth came out that those groups were deliberately framed and the real perpetrators were 'commando' type groups working directly under the imperial aegis of NATO, which is to say, the USA, its agents and ideological sympathizers in Europe."

"The point of this wave of bombings and shootings was to divide, manipulate, and control public opinion using fear, propaganda, disinformation, psychological warfare, agents provocateurs, and false flag terrorist acts to achieve the strategic aims of Western governments, in particular the US government."

Note that the airport is just a couple of kms from NATO HQ. But the jihadists apparently weren't interested... 

Note also that within a 200m range of Maalbeek metro station, the jihadists had a choice of targeting the US embassy, the European Parliament, the European Council building, and any number of European Commission buildings. But again, the jihadists apparently weren't interested, and preferred to attack civilians, which included (no doubt) Muslims. Remember, this is NATO and EU headquarters, the two organisations under which the bombing of Iraq, Afghanistan, Libya and Syria have taken place. 

Who is Bombing European Civilians?
Sott.net 22.03.2016 /more:






Brussels attacks: Video purporting to show Zaventem Airport explosion was shot in 2011 . CCTV purporting to show the deadly Brussels Airport explosions appears to be fake. The footage resembles a video of the moment a bomb attack took place at Domodedovo Airport in Russia in 2011. - link:

*

Of all the authoritarian 'leaders' that benefit from the insecurity created by 'Muslim terrorism', the political elite of the state of Israel benefit the most. And of all the people who suffer from terrorist attacks, people of Muslim faith suffer by far the most. Israel, a country created on stolen Palestinian land and surrounded by Muslims, requires the continued threat of 'Islamic terrorism' to justify its existence. In pushing this insane agenda so far, by encouraging Europe and the 'West' to adopt Israeli attitudes towards Palestinians, it seems that the conditions are being created whereby the events of Nazi Germany may well repeat, only this time with Muslims in the position of the Jews. 

Former Israeli Intel Operatives Run Security at Brussels Airport - link:

* 

Brussels Bombings: #StopIslam Has Backfired In The Best Possible Way

after Brussels terror attacks, people are blaming Muslims.

terrorism is terrorism

has no religion

nobody blamed the Norway bomber  Anders Breivik as "Christian"

STOP ISLAMOPHOBIA

* 

Jessica Alba - Twitter

and others....

20 March 2015 Yemen 137 killed

18 April 2015 Afganistan 33 killed

26 June 2015 Tunisia 38 killed

29 June 2015 Yemen 36 killed

12 November 2015 Beirut 43 killed

19 November 2015 Nigeria 31 killed

8 January 2016 Libya 65 killed

28 February 2016 Bagdad 70 killed

13 March 2016 600 Turkmens injured with chemical attack of ISIS

University of Mosul bombing preceded Brussels attack. Why no coverage?

link:

*

Back from Syria, Véronique Besse a member says France is "indirectly supports EI"

La France "indirectly supports (the group) Islamic State" in Syria, said Thursday Véronique Besse, MP non-registered Vendée and member of the Movement for France (MPF), which just met Assad in Damascus two Christians right deputies.

La France "soutient indirectement (le groupe) État islamique" en Syrie, a affirmé jeudi Véronique Besse, députée non-inscrite de Vendée et membre du Mouvement pour la France (MPF), qui vient de rencontrer Bachar al-Assad à Damas avec deux autres députés chrétiens de droite.

link:

Zionism And ISIS: Opposing Forces Or Two Sides Of The Same Coin?

Over the past decade, the Middle East — the cradle of civilization and the birthplace of the three major monotheistic religions — has become a flashpoint for religious extremism and fascism. The general public has grown used to associating radicalism with Islam, even to such an extent that the general notion is that the Islamic faith is the expression of religious extremism par excellence.

Yet such assessments have generally failed to take into account an equally dangerous radical trend that has been unfolding in the region for decades — Zionism....more:

Hackers have claimed that a number of Islamic State supporters' social media accounts are being run from internet addresses linked to the Department of Work and Pensions. A group of four young computer experts who call themselves VandaSec have unearthed evidence indicating that at least three ISIS-supporting accounts can be traced back to the DWP....more:

WHY İS İT WRONG FOR DİCTATORS OR TERRORİST TO KİLL İNNOCENT CİVİLİANS, AND RİGHT OR EXCUSABLE FOR THE UNİTED STATE, DO EXACTLY THE SAME?

WHEN PEOPLE TALKS ABOUT TERRORISM IS ALWAYS "THERE", AND THEY DON'T KNOW THAT THEY WERE SUPPORTED "HERE".

THERE ARE MORE CİVİLIAN CASUALTİES İN THE MİDDLE EAST, AFGHANISTAN, VİETNAM, JAPAN, SOUTH AMERİCA. ETC. BY THE BOMBS OF USA , THEN 9/11 (WHICH IS ALSO AN INSIDE JOB-SB) ...

DOUBLE STANDARD

IF YOU REPEAT A LIE OFTEN AND OFTEN THAT BECOMES TRUTH TO THE PEOPLE, AND THAT STRATEGY IS WORKING SUCCESSFULLY

John Pilger - The War On Terror - Truth & Lies / watch:

There is No War On Terror... There is A War OF Terror...John Pilger / watch:

"IF WE WANNA GO TO WAR, WE HAVE TO SELL TO THE PEOPLE...AND LETS SCARE THE HELL THE PEOPLE...THE FACTS DON'T MATTER.... MAKE PROPAGANDA AND LETS CREATE A WAR"


BASED ON A DETAİLED İNVESTİGATİON OF THE FACTS...JAPAN WOULD HAVE SURRENDERED EVEN İF THE ATOMİC BOMBS HAD NOT BEEN DROPPED.
US STRATEGIC BOMBING SURVEY 1946


IN 1972:
PRESIDENT NIXON: 
WELL NO,NO,NO... I'D RATHER USE THE NUCLEAR BOMB.
HENRY KISSINGER:
THAT' I THINK WOULD JUST BE TOO MUCH.
PRESIDENT NIXON:
THE NUCLEAR BOMB? DOES THAT BOTHER YOU?
PRESIDENT NIXON:
I JUST WANT YOU TO THINK BIG, HENRY, FOR CHRIST'S SAKES.


THINKING BIG, IS WHAT BUSH ASTRIMINATION DID IN 2003
NOTHING WHAT COLIN POWELL CLAIMED WAS TRUE....

FALSE CLAIMS OF JOURNALIST IN PAPERS
WAS "ONE YEAR LATER" WITH  APOLOGIZING IN PAPERS
JOURNALIST IN BED WITH POLITICIANS AND WAR MERCHANTS, CAN NOT WRITE OTHERWISE...! 

THAT MAKES THESE JOURNAISTS "A COLLABORATOR".

THE WAR YOU DON'T SEE: "PROPAGANDA" JOHN PILGER / watch

TURKEY and THE MiDDLE EAST

THEY ARE PREPARING A WW3, DON'T YOU SEE IT?

STOP THE TERRORISM!
SB

"Tepedekiler" Dunning-Kruger Sendromludur.

"İstiklal caddesinde patlarsa..."

Henri Barkey

5 ay önce

"İyi ki ülkede "Alman Lisesi İstihbaratı" var, yoksa bugünkü terör saldırısında daha çok kurban verecektik!" 

Metin Uca

"Tepedekiler" Dunning-Kruger Sendromludur.

"Yetkin olmayan insanlar, vardıkları yanlış sonuçlar ve talihsiz seçimlerin yanlışlığını 

anlayabilecek kapasiteye sahip değillerdir." 

"Yetkin olmayan insanlar kendilerindeki yetersizliğin boyutunu görememektedirler."

// ANKARA 

// İSTANBUL

Çanakkale - 1915

Siperlerde Düşman Gözetleyen Mehmetçikler -1915

Çanakkale Civarında Tahrip Edilen Binalar - 1915

Çanakkale'de Top Arabası Yanında Subay ve Erler - 1915

Allied forces naval ships at Dardanelles - Çanakkale, 1915

After the Republic, a reception is given in İstanbul. Ambassadors of all countries over the world is invited. 

A English attache major, looks with angry eyes to Mustafa Kemal.

Mustafa Kemal send his adjutant to learn why. 

He comes back and say: " Pasha, you killed his father in Çanakkale (Gallipoli)"

Mustafa Kemal: " Ask him, on what purpose was his father in Çanakkale?..."

Soldiers, in battle defending his homeland, is regarded as a Martyr,

So.. English, French or ANZAC soldiers who lost their lives in Çanakkale (Gelibolu), cannot be accepted as "Martyr", 

they came for invasion!....

Sorry, but the truth...

ÇANAKKALE RESİMLERİ

Çanakkale Boğazı’na bıraktığımız mayınlar temizlenmiş, 

İstanbul’a giden yol açılmıştı!.. 

Cemal Bey ve rasıt “Mehmet”, uçuşlarında, tarihin seyrini değiştirecek bir keşfe imza atarlar: 

Hayat Tarih Mecmuası’nın “Ocak 1969” tarihli sayısında Cemal Bey şunları anlatır: “Boğaz mayınlanmıştı. Biz de düşmanın mayınları toplayıp toplamadığını keşfedecektik. Birkaç defa uçtuk, baktık ki mayınlar toplanmış. Durumu hemen kumandanlığa bildirdik. Bir gün sonra, 4 Mart’ta Nusret gemisi boğazı tekrar mayınladı. Bir gün sonra da İtilaf Devletleri’nin dev zırhlıları mayınları temizlediklerini sanarak boğaza saldırdılar.Ve ağır kayıplar aldılar.”

Soyadı kanunuyla “Durusoy” soyadını alacak olan Cemal Bey, tarihleri yanlış anımsıyor olsa da, Çanakkale Savaşı’nda yıllardır sorduğum sorunun yanıtını veriyor: 

Nusret’in suya mayın bıraktığı gecenin öncesinde, savaşın kaderini değiştirecek çok önemli bir uçuş vardır. O da, Cemal Bey’in yoldaşı “Mehmet” ile gerçekleştirdikleri uçuştur. Hem de, düşüp onarılmış bir uçakla!

18 mart günü, işgal güçlerinin donanmasını boğazdan geçirmekle görevli, kendisine mayınların temizlendiği yönünde bilgi verilen Fransız Amiral Emile Paul Amable Guepratte’ı yanıltan işte bu uçuştur..

Ertuğrul uçağının yolculuğunda Cemal Bey, tüm bu zorluklarda yanında olan “Mehmet”in gerçek kimliğini de şöyle açıklar.”Bakın o zaman yanımda bir makinist vardı: Vahran.. Ermeni’ydi bu çocuk. Usta bir montördü hani. Vahran’ın adını Mehmet yapmıştık.”

Sunay Akın, 2015










EK:


1915 yılında çekilmiş bu filmde çok nadir görüntüler var .Filmde Çanakkale Seddülbahir de İngiliz ve Fransız askerleri görüntülenmiş .görüntüler canlandırma değil tamamen gerçek çekimdir . Uzun bir açıklama yazdım lütfen okuyunuz .

Filmi Fransızlar çekmiş filmin başında Seddülbahir'e döşenmiş katı yakıtlı dekovil hattını görüyoruz . Dekovil hattı 70 cm lik ray üzerinde hareket eden tren sistemidir . Daha çok yuk taşımak için yapılmıştır özellikle maden ocaklarında bazı fabrikalarda kullanılır . Gemilerden gelen top mermileri ağır yükler bu hatla karanın iç kısımlarına taşınmıştır . Şuan Türkiye de çalışan katı yakıtlı dekovil hattı var mı bilmiyorum 1990 lı yıllarda Erzurum fuarında çoçukları gezdirmek amacıyla bir tane vardı . Binmiştim çok beğenmiştim hala var mı çalışıyor mu bilmiyorum ...Bildiğimiz kara trenin maketi gibi bir şey ...

Filmin başında Çanakkale nin iki efsane gemisi River Clayt ve Messana gemileri karaya çok yakın duruyor . River Clayt aslında sivil bir yuk gemisiydi . Bizim askerleri Truva atı gibi kandırmaya çalıştılar ama bizim topçular yemedi gemiyi kevgire çevirdiler . Bu gemi savaşta çıkarma gemisi olarak kullanılmış ve karaya oturmuştu . Bu gemi uzun süre burada kaldı . River Clayt gemisinin burun kısmında 2 adet buyuk top deliği var . Bizim toplar yaklaşırken delmiş . Üst güvertede top delikleri var . Massena gemisi burada güvenli bir koy yapılmak için bilerek karaya oturtuldu . Üzerindeki bacalar ve direkler tırpanlandı . Normalde çift bacalı Bouvet sınıfı yani yassı gövdeli yani dışardan bakıldığı zaman denizaltıya benzeyen bir sıradışı gemiydi . Ayrıca River Clayt gemisinin güvertesinden bir iskele sarkıtılmış ve güverte beyaz renge boyanıyor . Filmin ilk saniyelerinde buda çok net görünüyor. 

Kıyıda askerlerin kalacağı çadırlar kurulmuş . Ayrıca ahşaptan kulübeler yapılmış . Yagmurdan etkilenecek mazemeler için sanırım . 27. saniyede bizim Alman yapısı Kruup marka toplarımız görünüyor artık düşman eline geçmiş . Adamlar zafer pozu veriyorlar topun üzerinden . 1. dakikadan itibaren kamp yeri görünüyor buradaki sarıklı insanlar Hintli lejyonerler . 

İlerleyen dakikalarda bolca görünecekler . burada baya yığılmış bir malzeme ve çadırlar görünüyor . 1.18 de tekrar River Clayt yakın çekim gövdedeki deliklere dikkat.1. 43 te yıkık harap olmuş Osmanlı kalesi görünüyor . 1.50 den itibaren karşıdan açılan yoğun ateşle imha edilmiş top bataryalarımız görünüyor . Namluları gövdelerinden ayrılmış parçalanmış Kruup topları . 2.00 da top gövdesi üzerinde beyaz tebeşirle ALLAH BİZİMLEDİR yazısı yazıyor . Bu kısım çok önemli çünkü bu iki kelime Çanakkale'nin sloganı haline gelmiştir .

2. 27 de sahilden çekim yapılmış 3 adet Kızılhaç görevlisi yuruyus yapıyorlar . Bunlar sıhhıye görevlileri yan taraftada askerlerin taşlarla örüp yaptıkları basit odalar göze çarpıyor . 2.45 de deniz kenarında istihbarat eden Fransız askerleri görünüyor . Denizin temizliği ve güzelliği dalgalar özellikle çekilmiş romantik bir hava verilmiş .

3.03 te askeri birliğin yemek ihtiyacını karşılamak üzere getirilen canlı hayvan deposunu görüyoruz . Hayvanların yiyecekleri de unutulmamış . Balya balya saman var .hayvanların başındaki askerler Hintli lejyonerler .

3.17 de çıkartmada kullanılan tahrip olmuş çıkartma sandalları görünüyor hepsi parçalanmış . 3 28 den başlayan görüntüler askerlerin mutluluk tablosunu gösteren yapay bir sahne . Tamamen propaganda amaçlı . Biz buraya geldik . Burayı ele geçirdik . Rahatız huzurluyuz . Kimisi dans ediyor, kimisi köpekle oynuyor kimiside grup halinde deve güreşi oynuyor .

4. dakikada siper içinde yürüyen askerler görünüyor . arka planda River Clayt gemisi ve Massena gemisi görünüyor en sağdaki gemiyi bilmiyorum ne olduğunu . Muhtemelen askere mazeme taşıyan sağlam bir gemi olmalı . 

4. 37 de Massena gemisi çok yakından görünüyor . Geminin ilk hali vikipedi de var . Çift bacalı güzel bir gemiymiş ama bura amaç uğruna harcanmış . 5.04 te sanırım taş oda oda bir telgraf istasyonu . 5.34 te askeri malzemelerin yığıldığı bir meydan görünüyor . 

5.52 de gemilerden sandallarla gelen malzeme at arabalarıyla içerilere taşınıyor . 6 .21 de siper içinde tam tesisat bir asker grubu ilerliyor subaylar hariç 20 den fazla asker geçiyor. Belki de bir keşif grubu iç kısımlara gidiyorlar öncü birlik gidiyorlar bilemiyoruz .

6.59 River Clayt gemisinin güvertesi geminin bacası isabet almış top mermisi delip geçmiş . 7.21 de gövde üzerinde bir delik daha görünüyor bu daha buyuk . 7.38 de bir bayrak töreni var subaylar ve askerler selam durarak gönderdeki Fransız bayrağını indiriyorlar . Arkadaki taş yapı buyuk ihtimalle karargah binası . 

8.03 te kampın genel görünümü var . Burda atların depolandığı alan görüntülenmiş atların başlarında gene Hintli lejyonerler bekliyor . Çok sayıda at var sayısını sayamadım ayrıca bunların yiyeceği saman balyaları da stoklanmış . 8.34 te taş kütlesini kıran askerler görünüyor sanırım kırılan taş parçaları ile duvar yada bir yapı yapılacak siper takviyesinde de kullanılabilir bilemiyoruz amaçlarını.. .

8.50 filmin en önemli görüntüsü burada Fransızların kendi imkanları ile getirdikleri bir topu görüyoruz . Çalışma prensibi bizim Kruup toplarıyla aynı . Bunun namlusu daha kısa .mermi ağır makaralı vinçle insan gücüyle kaldırılıyor . Yukarı veriliyor burada bir asker mermiyi yağlayıp namluya sürüyor . Top ateş edince namlu yukarıda kaldığı için bir halat yardımı ile namlu aşağı çekiliyor . En az 4 kişi asılıyor . Mermiyi kaldırırken de 4 kişi zor çekiyor ve bu top Seyyit onbaşının kaldırdığı topun yarısı bile yoktur . Burada mermi daha ufak . bizim mermi 215 kg dı . Bizim topun gövde yüksekliği çok yüksek 5 basamakla çıkılıyor burda ise bele kadar bir yükseklik var . Yani bu tip topları kullanabilmek için en az 8 kişi lazım buradaki görüntüde herşey çok net görünüyor bu işi bir yada iki kişinin yapması bir mucize .

Daha sonraki görüntü kampa limana yüksek bir yerden bakış hemde panoramik geniş açıdan bakış . Arkada Seddülbahir kalesi görünüyor . limanın en sonunda da River Clayt gemisi görünüyor . 10.02 de Fransızların mermi sandıkları görünüyor aralarında boş açılmış sandıklarda var . Burada yüzbinlerce mermi fişeği stoklanmış sonu görünmüyor . 

Film burada bitiyor . Dediğim gibi tamamen Fransızların gücünü gösteren propaganda filmi bu kayıt… Film restarasyonu çok iyi Çanakkale savaşını daha net gösteren kayıt yoktur ...

Film kaynağı Guamont Pathe filmi hd izlemek için pencere altındaki hd tuşuna basınız. Facebook ta kaliteli bilimsel akademik yayına devam tarihe ilgi duyan herkes beni takip edebilir . 

Özgür Sanal - FB sayfasında video

Birleşmiş Milletler Hocalı Utancını Daha Ne Kadar Taşıyacak?

Hocalı Soykırımı'nın 24.yılını andığımız bu yılda ne yazık ki vahşice katledilen bine yakın Azeri Türkü ile ilgili Birleşmiş Milletler (BM) halen herhangi bir ciddi adım atmış durumda değildir. Aynı durum işgal altındaki Azerbaycan toprakları için de geçerlidir. Dağlık Karabağ Savaşı devam ederken BM Genel Kurulu'nun 1993'de almış olduğu 822, 853, 874 ve 884 sayılı kararlar ile Azerbaycan topraklarının işgal altında olduğu ve "Ermenilerin" acil işgal ettiği topraklardan çekilmesi gerektiğini vurgulamıştır.


Ancak burada dikkat edilmesi gereken husus, kararda "Azerbaycan topraklarının işgal edildiği" ifade edilirken ülke ismi belirtilmektsinin işgalin "Ermenilerce" sona erdirilmesinin istenmesidir. Böylece, bu işgalden Ermenistan devlet olarak suçlanmaktan kurtulmaktadır. Ayrıca Ermenilerin işgal ettiği topraklardan çıkmaması durumunda herhangi bir yaptırımın öngörülmemesi (Irak'ın Kuveyt'i işgalinde olduğu gibi) sorunun çözümsüz kalmasında etkili olmuştur.


Aslında BM'nin İslam Dünyası'na yönelik çifte standardını daha önce de Srebnitza Soykırımı ile ilgili alınan kararda açıkça görülmüştü. Bilindiği gibi Yugoslavya iç savaşı devam ederken BM tarafından güvenlikli bölge olarak ilan edilen ve silahsızlandırılmış binlerce Boşnak Müslümanın sığındı Srebrenitza, burayı korumakla görevli Hollandalı askerler tarafından Sırplara teslim edilmiş ve 10 bine yakın Boşnak erkek Sırplar tarafından vahşice öldürülmüştü. Gözü dönmüş Sırplar tarafından görüntüleri dahi çekilen bu olay BM'nin başlıca yargı organı olan Uluslararası Adalet Divanı'nın 2007'de aldığı kararla "soykırım" olarak değerlendirilmiş ancak aynen Dağlık Karabağ'ın işgali ile ilgili BM Genel Kurulu'nun aldığı karar gibi, bu olaydan "Sırbistan" devlet olarak suçlanmamış yalnızca bu soykırıma katılan bazı Sırp askerler ceza almıştır.


Bu noktada bazı sorular akla gelmektedir. Eğer Ermenistan (Srebrenitza'da Sırbistan) devlet olarak bu olaydan sorumlu değilse, bu olaya katılan askerler ve kullanılan silahlar kimin? Karabağ Savaşı'nın çıkmasını tetikleyen en önemli olay 20 Şubat 1988'de Azerbaycan'a bağlı Dağlık Karabağ Yerel Konseyi'nin Ermenistan'a bağlanma konusunda aldığı karardır.(*) Bir an Ermenistan'ın bu kararda herhangi bir desteğinin olmadığını varsayalım. Bir ülkenin (Azerbaycan) belli bir bölümü (Dağlık KArabağ) başka bir ülke ile birleşme yönünde karar veriyor ve bağlanılmak istenilen ülke (Ermenistan) buna karşı çıkmıyorsa, bu ülkenin bu işgalden sorumlu olmadığı düşünülebilir mi?


İran dışında tüm komşularından toprak talebi olan Ermenistan'ın dün olduğu gibi bugün de saldırgan  tavırları devam etmektedir. Ekonomik bunalım yaşayan, nüfusu her geçen gün azalan, sınırları dahi Rusya tarafından korunan Ermenistan, mütecaviz tavırları ile kendisini her geçen gün kendi ördüğü duvarlara hapsetmektedir. Çözülemeyen ekonomik sorunlara ek olarak radikal grupların ülke idaresinde yıllardır bulunması Ermenistan'ı gün geçtikçe yalnızlaştırmaktadır. 1991-1994 yılları arasında Dağlık Karabağ Savaşında Ermeni askerilerini bizzat yöneten günümüzdeki Ermenistan Cumhurbaşkanı Serj Sarkisyan'ın 17 Mayıs 2001'de yaptığı konuşmada " İşgal ettiğimiz topraklar var. Bunda utanılacak bir şey yok. Güvenliğimiz için yaptık. Biz bunu 1992'de de söylüyorduk, şimdi de söylüyoruz" şeklindeki itirafı veya 2011 yılında "Karabağ'ı bizim neslimiz aldı, Ağrı'yı da size bırakıyoruz" şeklindeki sözleri Erivan'ın saldırgan ve ütopik düşüncelerin bir yansıması niteliğindedir.


Sonuç olarak, Sırbistan'ın devlet olarak suçlanmaması çok büyük bir eksiklik olmakla birlikte en azından Srebrenitza BM tarafından Soykırım olarak değerlendirilmiştir. 23 yıl geçmesine rağmen faili belli, mağduru belli, görüntüleri çekilmiş, tanıkları halen hayatta olan Hocalı Soykırımı'nın BM tarafından hala dikkate alınmaması, tarihe büyük bir Kara Leke olarak geçmiştir.


Bununla birlikte Ermenis lobisinin tüm çabalarına rağmen bugün dünyada 9 ülkenin Hocalı'da yaşananları "soykırım" ( Azerbaycan, Pakistan, Bosna Hersek, Meksika, Kolombiya, Çek Cumhuriyeti, Macaristan, Peru, İslam İşbirliği Teşkilatı Parlamentoları arası Birliği ve Honduras), ABD'nin 13 eyaletinin ise (Massachusetts, Teksas, New Jersey, Georgia, Maine, New Mexico, Arkansas, Oklahoma, Tennessee, Pensylvanya, Batı Virginia, Connecticut ve Florida) katliam olarak kabul etmesi çok önemli bir başarıdır.


Bu noktada Pakistan'ın üzerinde biraz daha fazla durmak gerekmektedir. Bilindiği gibi, Milli Mücadele döneminde (Pakistan 1947 de kurulmuştur, ondan önce Hindistan'dı-SB) ve sonrasında Türkiye'ye büyük yardımlarda bulunan Pakistan, bugün aynı desteği Azerbaycan'a da vermektedir. Azerbaycan'ı Türkiye'den sonra tanıyan ikinci ülke olan Pakistan, Bakü'de temsilcilik açan ilk ülkeler arasındadır. İslamad Dağlık Karabağ Sorununda her zaman Azerbaycan'ın yanında yer alırken, mütecaviz ülke Ermenistan'ı Dağlık Karabağ'daki işgal sonlandırana kadar tanımayacağını açıklamıştır. 


Türkiye'de ise sivil toplum örgütlerinin ve üniversitelerin öncülüğünde yapılan çalışmalar dışında Hocalı'nın "soykırım" olarak tanıtılmasına yönelik ciddi bir adım atılmaması oldukça üzücüdür. Ne yazık ki cesetlerin üzerinde dahi işkence yapıldığı, çocukların derilerinin yüzüldüğü, hamile kadınların karınlarının deşildiği bu olay sadece Türkiye'de değil diğer Türk Cumhuriyetleri'nde de halen soykırım olarak tanınmamaktadır.


Büyük bir Türk Dünyası sevdalısı olan Atatürk gibi "Azerbaycan'ın sevinci sevincimiz, üzüntüsü üzüntümüzdür" idyerek Hocalı'yı soykırım olarak tanıyacağımız günlerin gelmesi dileğiyle; Hocalı'da şehit edilen tüm soydaşlarımızı ve bu soykırımın dünyaya tanıtılmasında büyük emeği geçen Azerbaycan'ın milli kahramanı şehit gazeteci Cengiz Mustafayev'i saygı ve rahmetle anıyorum



Esma Özdaş , 26 Şubat 2016
Güney Kafkasya-İran-Pakistan Araştırmaları Merkezi










EKLER ve NOTLARIM:

Acı olan; Türkiye daha kendi topraklarında yaşanan soykırımı "Soykırım Günü" olarak ilan etmemişken .... Van'a, Ahtamar Adası'na, yabancı diplomatların ziyaret ettiği Ankara'ya "Soykırım Anıtı" dikilmemişken...


(*): Dağlık Karabağ Cumhuriyeti, hukuken Azerbaycan'a ait Dağlık Karabağ ve çevresindeki 7 Azerbaycan ilini kapsayan topraklar üzerinde işgal sonrası kurulmuş fiilen bağımsız olan bir ülkedir. Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra yükselen etnik gerilim, Ermenistan'ın desteklediği Ermeni militanlarla Azerbaycan arasında çatışmaların çıkmasına neden oldu. Ermeni güçlerinin bölgeye girişiyle birlikte Azerbaycanlılara yönelik başlattıkları katliamlar halkı göçe zorlamıştır. 10 Aralık 1991'de "Azerbaycanlıların boykot ettiği" ve "yalnız Ermenilerin katıldığı" halkoylaması sonucuna göre bağımsızlık kararı alındı ve 6 Ocak 1992'de de bağımsızlık resmen ilan edildi. Fakat Ermenistan dahil, hiçbir ülke veya uluslararası kuruluş Dağlık Karabağ'ın bağımsızlığını tanımadı. 20 Şubat 1988'de Dağlık Karabağ Özerk Oblastı Ulusal Konseyinin "Ermeni temsilcileri" bölgenin Ermenistan ile birleşmesi için oy kullanmışlardır. 


(**) 15 milyon değil 45 milyon (2015).
(***) Azeri değil, Azerbaycan Türkleri.

- Çingiz Mustafayev (1960-1992) Karabağ Savaşı Şehidi....
Dünya onu daha çok Hocalı'da çektiği filmle tanıdı. Cengiz Mustafayev'in Hocalı'da Ermeni askerlerce yapılan katliamı gözler önüne sermesi ile de Ermenistan'ın imajı sarsıldı. 15 Haziran 1992 tarihinde Hocalı rayonunun Nahçıvanlı Köyü'nde Azerbaycan Türkleri ile Ermeni askerleri arasında çıkan çatışmayı görüntüleyen Cengiz Mustafayev, kamerası kayıttayken vuruldu, son sözü "Öldüm" olurken, kamerası çekim yapmaya devam ediyordu....anısına açılan sayfa:

In English Khocaly Genocide and Cengiz (Çingiz) Mustafayev/video

-  Türkiye ve Azerbaycan’ın Ermenistan ile Sorunları
Karabağ Sorunu - Ömer Engin LÜTEM
E. Büyükelçi, ASAM Ermeni Araştırmaları Enstitüsü Başkanı.

"Karabağ sorunu bir çözüme kavuştuğu taktirde Rusya Federasyonu’nun Ermenistan üzerinde halen sahip olduğu büyük nüfuz giderek azalacaktır. Bu çerçevede Ermenistan’daki Rus askeri üstlerinin kapanması da beklenebilir. Buna karşılık, Karabağ sorununun çözümlenmesinin yaratacağı barış atmosferinin, bölgenin Abhazya, Güney Osetya ve Çeçenistan gibi diğer anlaşmazlıkları üzerinde psikolojik alanda olumlu bir etki yapması da mümkündür. Bu durumdan Rusya Federasyonu olduğu kadar Gürcistan da yararlanacaktır.

Iran, ülkesinde yaşayan on beş milyon (**) kadar Azeri’nin (***) Azerbaycan ile birleşmesi olasılığından endişe duyduğu için Karabağ sorununda Ermenistan’ı desteklemiştir. O itibarla Karabağ sorununun çözümlenmesi ve Azerbaycan’ın refah düzeyine ulaşması İran’da memnunlukla karşılanmayacaktır. Ancak bu anlaşmazlık sonsuza kadar sürmeyeceğine göre İran etnik sorunlarını, başka usullerle, mesela Azerbaycan’la iyi ilişkiler kurmak ve ülkesinde Farisi olmayan halklara geniş kültürel haklar tanımak suretiyle aşmaya çalışmalıdır. "




- "BM Genel Kurulu "Sırbistan"ı devlet olarak suçlamamış yalnızca Srebrenitza Soykırımı'na katılan bazı Sırp askerlere ceza vermiştir." Bu açıklamaya göre Türkiye'ye de çifte standart uygulanmaktadır. Çünkü, Uluslararası platformlarda sözde soykırım ile Türkiye ülke olarak , tüm Türklerde millet olarak suçlanmaktadır. Türk tarafından (Cumhuriyet kurulmadan önce) bazı vahim olaylarda, sorumlu olan kişiler cezalandırılmıştır (sorumlu olmayanlarda dahil!). Halbuki, Türk Soykırımı yapan Ermeniler, Ruslar  ve diğer milletlerden olan sorumlulardan hiçkimse cezalandırılmamıştır. (bk.Justin McCarthy-Canberra Parlamentosu konuşması - İngilizce)

Khocaly Genocide

History is not one-sided....

Atrocities committed by the Armenians I

Atrocities committed by the Armenians I

BORDO

Ihlara vadisinin kenarında, başı dumanlı Hasan dağının kıyısında, Aksaray’da dünyaya geldi, 1988 yılında, Güzelyurt kasabasında.


1924’teki mübadele sırasında bugünkü Makedonya topraklarından göçen Türkler yerleştirilmişti oralara... O nedenle sarışındır hep Güzelyurt’un insanı, tıpkı Mustafa Kemal gibi... Enes de öyleydi.


Kendini bildi bileli subay olmak istiyordu. Sınava girdi, kazandı, Işıklar Askeri Lisesi’nin yolunu tuttu. Ailesine çok düşkündü. Çocuk yaşta hasret zordu ama, hayalini gerçekleştirdiği için çok mutluydu. 2007’de diplomasını alırken, mezuniyet yıllığına şunları yazdı:


“Beni yetiştiren ve bu kutsal yuvaya yollayan biricik anneme ve babama, mülakat sınavından önceki gece yüzüm yara olmasın diye gece boyunca başımda sinek avlayan dedeme, her türlü desteğini benden esirgemeyen anneanneme, yengelerime, dayılarıma, kardeşime ve yeğenlerime sonsuz şükran ve minnet duygularımı belirtmek istiyorum. Sizler çölde bulduğum çiçeklersiniz, bu çiçeklerin yaşaması için gerekirse kanımla sularım.”


19 yaşındaki delikanlının yüreği buydu. Sevdikleri için canını ortaya koymaktan çekinmeyen bir karakterdi.


Harp Okulu’na devam etti, üst seviyede başarıyla mezun oldu.


Hayata gülümseyerek bakardı. Herhangi bir zaman, herhangi bir konuda dargın, kırgın, üzgün veya umutsuz olduğunu hatırlayan yok. Sadece gözleri değil, sesi bile gülümserdi, daima neşeliydi.


Rock müzik severdi. Metallica’nın Duman’ın hayranıydı. Ama, Neşet Ertaş’ın Zeki Müren’in ve Zülfü Livaneli’nin yeri ayrıydı, rakının dibine vururlarken, kadeh kaldırırlarken illa onları dinlerdi.


Triatloncuydu. Üç branşın birarada yapıldığı, 1.5 kilometre yüzülen, 40 kilometre bisiklete binilen, 10 kilometre koşulan, mukavemet sporu... Yorulmak bilmezdi. Komando kurslarının dayanılmaz eğitimlerinde soluk alma güçlüğü yaşanırken, karda-yağmurda herkesin burnundan kan gelirken, bizimki şarkı söylerdi.


Elit birliğe seçildi, bordo bereli oldu. Yurtdışına kursa gitti. Elbette nerelerde görev yaptığını yazamam ama, Kıbrıs’ta Kuzey Irak’ta bulundu.


Kıbrıs’tayken Eljanna’yla tanıştı. Hollandalıydı. İki kız arkadaş tatile gelmişlerdi. Hani ilk görüşte aşk derler ya... Bizimki öyle oldu, adeta çarpıldı. Arkadaşlarına heyecanla anlatırken “sarı saçları çölden, mavi gözleri denizlerden çalıntı” diye tarif ediyordu. Gel gör ki, Eljanna’nın pek niyeti yoktu. Malum, Türk erkeklerinin tatil çapkınlıkları pek meşhurdu, Enes’in ilgisini de öyle zannetti, yüz vermedi, ülkesine döndü. Bizimki peşini bırakmadı. Allem etti kallem etti, mektup yazdı, internetten yazdı, telefon etti, sevimli sevimli fotoğraflarından gönderdi, çiçek gönderdi, şiir miir, bağladı... Atladı Hollanda’ya gitti. Eljanna Türkiye’ye geldi. Üç yıl böyle sürdü. Aşkları iyice alevlendi, ayrı yaşamaları artık mümkün değildi, evlilik kararı aldılar. Eljanna memleketini bıraktı, Türkiye’ye, Enes’in en sevdiği şehire, İzmir’e yerleşti. Enes bu taşınma sırasında güneydoğuda görevdeydi, gelemedi. Ankara’da yaşayan anne-babası İzmir’e geldi, müstakbel gelinlerinin taşınmasına, evi temizlemesine, eşyalarını yerleştirmesine yardımcı oldular. Düğün için, bu yaza niyet vardı.


Ve... Açılım ihanetinin kaçınılmaz neticesi olarak, şehir savaşı başladı. Enes, Cizre’deydi. Teröristlerin sözde karargahına 20 metre mesafede bir binaya konuşlanmışlardı. Aniden, hedef binadan “bixi” tabir edilen makineli tüfek kusmaya başladı. Enes’in bulunduğu odanın duvarları delik deşik oldu, tesadüfen vurulmadı. Gereken cevap verilip, hedef yokedildikten sonra, çıktı geldi arkadaşlarının yanına, sigara yaktı, her zaman olduğu gibi gülümsüyordu. “Dokuz candan sekizi gitti, tek canla counter strike oynuyorum” dedi.


Counter strike, teröristlerle mücadele edilen bilgisayar oyununun ismiydi. Henüz bir dakika önce ölümden dönmüştü ama, hâlâ espri yapıyor, can pazarını bilgisayar oyununa benzetiyordu. Korku denilen kavram, bu kahramanın yaradılışında yoktu.


Mermi yememişti ama, yüzüne, sol elmacık kemiğinin üzerine cam parçası saplanmıştı, gözü kılpayı kurtulmuştu. Bu çatışma nedeniyle “yara beratı, gazilik listesi” hazırlandı. Listede Enes de vardı. Duyar duymaz koştu komutanlarının yanına, ismini listeden sildirdi. “Asla kabul edemem, bu sıyrık için gazilerimizin suratına nasıl bakarım” dedi. Hakkı olan yaralanma iznini bile reddetti.


Cizre temizlendi.
Sur’a geçti.


Altı katlı bir binada keskin nişancı iki terörist vardı. Binanın konumu çok önemliydi. Dört sokağın kesiştiği köşe başındaydı, o bina alınmadan, o sokaklara girilemiyor, komşu binalara müdahale edilemiyordu. Tank atışı yapıldı. İki terörist öldürüldü. Bina ağır hasar almıştı. Ancak... O dört sokakta pozisyon alan teröristleri hareketsiz bırakabilmek için, o binaya mutlaka girmek, o binayı mutlaka elde tutmak gerekiyordu.


Enes’in başında bulunduğu tim, arka tarafına açılan delikten binaya girdi. 12 kişiydiler. Katlara dağılmaya başladılar.


O sırada... Çaprazdaki binadan roket fırlatıldı. Kolonlardan birine denk geldi. Tank atışıyla ayakta durmaya mecali kalmayan bina, kulakları sağır eden bir çatırtıyla çöktü. Mahalleyi toz bulutu kapladı.


Enes üsteğmen ve 11 bordo bereli astsubayımız, enkaz altında kaldı. Dokuzu kendi imkanlarıyla çıkmayı başardı. İki astsubayımız şehit olmuştu. Maalesef yazarken bile çaresizliği iliklerime kadar hissediyorum... Sol kolu beton blokların arasına sıkışan Enes kendinde değildi, ağır yaralıydı ama, nabzı atıyordu. Yaşıyordu.


Ne sağ kurtulan astsubaylarımız oradan çıkabildi, ne de Enes çıkarılabildi. Çünkü, binayı indiren roketin hemen peşinden, yoğun ateş açılmıştı. Binanın hakim olduğu dört sokaktan, mermi yağıyordu. Kafayı çıkarabilmek mümkün değildi. Zaten binaya yaklaşmak da yeterli değildi. Enes’i oradan alabilmek için, vinç gerekiyordu.


Tıbbi yardım bile mümkün değildi. AFAD ekipleri, canlarını hiçe sayıp öne atıldılar ama, nafile... Hareket eden her şeye saldırılıyordu. Hava karardı, defalarca denendi, olmadı, belli ki teröristlerin gece görüş dürbünleri vardı, zifiri karanlıkta bile ateş kesilmedi.


Üç gün sürdü!


Bana göre, filmi çekilmesi gereken üç gündür.


O daracık köşebaşında üç gün çatışıldı. Enes’i kurtarabilmek için, dört şehit daha verdik orada, iki özel harekat polisi, bir uzman çavuş, bir uzman onbaşı... Nihayet mahalle temizlendi.


Maalesef...
Enes için çok geçti.


Dedim ya, kolu sıkışmıştı. Her taraftan ateş edilen o labirent gibi sokaklardan vinç getirilmesi, hiç kolay olmadı. Mahallenin temizlenmesine rağmen, şehitlerimiz bir gece daha orada kaldı.


Bir bina, dört gün, yedi şehit... Yılışık televizyonlarımızın ruhsuz ana haber bültenlerinde, lütfedilip, 30 saniye filan yerverildi.


Enes’in naaşını Diyarbakır’da üç kişi yıkadı. İmam, dayısı ve bordo bereli devre arkadaşı üsteğmen.


Devre arkadaşı, Enes’in kulağına eğildi, “seninle beraber okuduk, beraber eğitim aldık, omuz omuza görev yaptık, ömrümün sonuna kadar hep yanımda olacaksın kardeşim” dedi, sonra da sırasıyla, alnından, ellerinden, ayaklarından öptü. Yıkadılar... Abdestini aldırdılar. Enes her zamanki gibi gülümsüyordu. Her zamanki gibi huzurlu, her zamanki gibi muzip muzip bakıyordu sanki... Kuruladılar bedenini... Yüzünü sildiler. Gözünden yaş geldi. Bir daha kuruladılar, gene yaş geldi, bir daha kuruladılar, gene... Devre arkadaşı darmadağın oldu, kendini daha fazla tutamadı, onun da gözyaşları boşaldı. İmam, hıçkırarak ağlayan üsteğmenin omzuna elini koydu, merak etme dedi, gözü arkada kaldı sanma sakın, cennetlik alametidir bu, için rahat olsun, bırak gözündeki yaş kalsın, arkadaşınız size cennetin kapısını araladı... Bitirdiler yıkamayı... Devre arkadaşı tekrar eğildi Enes’in kulağına, bekle bizi kardeşim dedi, tekrar sırasıyla alnından, ellerinden, ayaklarından öptü. Kucakladı. Tabuta yerleştirdi.


Enes’i son görev için Ankara’ya getirdiler.
Kocatepe Camisi’ne.




Her şehit cenazesinde yaşanan protokol kepazeliği, Enes’in cenazesinde de yaşandı.


Ahmet Kiziroğlu geldi, 500 tane korumayla... Çünkü malum, Enes gibilerini Cizre’ye Silopi’ye Sur’a gönderen Ahmet Kiziroğlu gibiler, 500 tane koruma olmadan camiye bile gidemiyordu. Asrın liderimiz zahmet edip gelmedi, gelseydi, 500 kesmez, 1500 korumayla gelirdi. Bakanlar, parti genel başkanları, milletvekilleri geldi, 500’er korumalarıyla, şoförleriyle, yalaka danışmanlarıyla... Hepsinin çocuğu ya asker kaçağı, ya bedelli... Kameralara poz verdiler, üzülüyormuş gibi yaptılar.


Enes’in halası avluya giremedi iyi mi... Hem yer kalmamıştı, hem de caminin etrafı binlerce polis tarafından sarılmıştı, kadıncağızı ittirip kaktırdılar, avluya sokmadılar. Neyse ki, Enes’in devre arkadaşlarının haberi oldu, boğuşa boğuşa halayı avluya getirebildiler.


Daha hazini... Kocatepe camisinde Enes’ten başka iki cenaze daha vardı. Biri, çöken binada şehit olan astsubaylarımızdan Doğukan Tazegül’dü. Diğeri ise, Ankaralı bir vatandaşımızdı. Ne oldu biliyor musunuz? O rahmetli vatandaşımızın ailesi, avluya giremedi! Babalarının tabutu başında cenaze namazını kılamadılar! Ağlaya ağlaya, dışarda, sokakta cenaze namazı kıldılar. Siyasiler gittikten sonra, avlu boşaldıktan sonra girip, babalarının tabutunu omuzlayabildiler. Gazeteciler de siyasilerle birlikte gittiği için, bu ailenin dramına sadece Enes’in devre arkadaşları şahit olabildi.


27 yıllık kısacık ömrüne, destansı kahramanlıklar ve ölümsüz bir aşk sığdırmayı başaran Enes... Cebeci mezarlığına getirildi.


Babacığı dik durmaya gayret ediyordu ama, yüreğinin yangını sesine yansıyordu, “sarı saçlı yiğidim, sarı sakallı yiğidim” diye haykırıyordu.


O yiğide toprak atılırken... Duyguları tıpkı o çöken binanın enkazı gibi yerlebir olmuş bir genç kız, Eljanna... Uğruna memleketini terkettiği adamın ardından gözyaşlarıyla mırıldanıyordu.


“Bu bir veda değil sevgilim, bu bir teşekkür... Hayatıma girdiğin için, beni mutlu ettiğin için, teşekkür... Beni sevdiğin için ve sevgimi kabul ettiğin için, teşekkür... Sonsuza dek saklayacağım hatıralarımız için, teşekkür... Şu an, çok iyi bir yerde olduğundan eminim. Tanrı seninle, biliyorum. Meleğim ol, daima yanımda kal ve beni koru... Ölüm kazanamayacak. Aşkımız kazanacak. Seni çok sevdim, seni çok seviyorum Enes... Bekle beni.”



Yılmaz Özdil 
Sözcü / 01.03.2016





:(

Kıyamet...

Ankara’daki bombalı saldırıyı yapının Salih Necar değil TAK’ın açıkladığı gibi Abdulbaki Somer olduğu 

DNA sonuçlarıyla kesinleşti. Sanırız bir devlet skandalının daha eşiğindeyiz.

Bu arada Abdulbaki Somer için Van’da taziye çadırı kuruldu. Dicle Haber Ajansı’na göre, taziyeye yaklaşık bin kişi ile birlikte HDP Van Milletvekili Tuba Hezer de katıldı. Saldırıyı yapan katili hep birlikte kahraman diye alkışladılar.

PKK eylemlerini “halk savaşı” diye yutturuyor, kendi cephelerinde meşrulaştırıyorlar. 

Ankara saldırısı ise neresinden baksanız katıksız terör olayı. 

Bir başka tanımı olamaz. 

HDP sözde Türkiye partisi olacaktı, “terör partisi” olmaktan kurtulamıyor. 

Hem siyaset hem insanlık adına utanç verici bir durum.

Melih Aşık

Milliyet 23 Şubat 2016

HEVLAŞMA MADENCİ

CEYNEM OLDA GET!

“Başkomutanlık Meydan Muharebesi” Yunan ordusuna karşı verilmişti! 

“Başkanlık Meydan Muharebesi” Artvinlilere karşı veriliyor! 

Akif Kökçe

Memleket Yanarken, Savaşın Eşiğine Gelmişken;

Futbolcu-Kırmızı kart- Hakem ; üçlüsünü

 "Vekil"lerin Meclise taşıması....

AKIL ve VİCDAN 

SB

Kızan komiser, daktilodaki polise;

- Yaz! dedi «Dâvâlı, memleket uçuruma gidiyor, demiş olup, memleketin yüksek menfaatlerine ve 

hükümetin manevî şahsiyetine...»

KISSADAN HİSSE - UÇURUMA GİDİYORUZ

ANKARAM...VATANIM...ŞEHİTLERİM....

Ankara’da 28 can göz göre göre şehit olmuş...sözcü

ABD'yi kendi belgesi yalanlıyor! İşte PYD raporu...ulusal

Yunanistan Rusya'ya Boğazlar ve Çanakkale gecçişlerini kolaylaştırmak için liman veriyor...yabancı basın

Rus jetleri Türkiye sınırında Ermenistan üssüne konuşlandırıldı...yabancı basın

ISIS intihar bombacısı olarak artık çocukları kullanacak...yabancı basın

İngiltere ve Fransa'yı Türkler kurtardı

İspanya, 1500’lü yılların özellikle ikinci yarısında Avrupa’nın en güçlü Hıristiyan krallığı olarak öne çıkmıştır. Avrupa’nın yarısına yakın bir bölümünde etkili olan İspanya Krallığı, Katolik dünyasının da lideri durumundaydı. Aynı dönemlerde bir cihan İmparatorluğu olan Osmanlı Devleti ise İspanya’nın en önemli rakibiydi. Osmanlılar, Katoliklere karşı Protestanları destekleyen bir politika izliyordu. Böylelikle Katolik İspanyolların düşmanı olan Protestanları da kullanarak, bu önemli rakiplerini zayıflatacaklarını biliyorlardı.


Aynı yıllarda Protestan İngiltere de, İspanya’nın düşmanları arasındaydı. İspanyol donanmasının bir bölümü Amerika kıtası kıyılarında İngiliz gemilerinin önündeki en büyük engel olarak dururken, diğer bir bölümü de, İngiltere kıyılarının karşısındaki Hollanda’da bulunuyordu. Bu durum nedeniyle İngilizler, İspanyolların İngiltere’yi işgal etmesinden korkuyordu. İngilizler, 1580-1590 döneminde, İspanyollardan kurtulmanın yolunun Osmanlılar ile işbirliği yapmaktan geçtiğinin bilincindeydi. Çünkü önlerinde Fransa örneği vardı. 


Kanuni Sultan Süleyman döneminde, Fransa Kralı 1. François’nın daveti ile Barbaros Hayrettin Paşa komutasındaki Osmanlı savaş gemileri, Toulon başta olmak üzere Akdeniz’deki Fransız limanlarına demir atmıştı. Buradan İspanya kıyılarına saldırılar düzenleyen Osmanlı kadırgaları, İspanyolları fazlasıyla meşgul etmiş, çok da zarar vermişti. Bu örneği bilen İngilizler, Osmanlı padişahından yardım istemeye karar verdi.


Söz konusu kararı, 1587 yılındaki mektup trafiğinden öğreniyoruz. Bu mektupların varlığı da, John Ezard imzasıyla, 1 Haziran 2004 tarihinde, The Guardian gazetesinde yayınlanan, “Türklere hangi nedenden ötürü teşekkür etmeliyiz” başlıklı bir haber ile ortaya çıktı.


Haberde, Kraliyet Koleji öğretim üyesi Jerry Broton’un, “1588 yılında, Hollanda’ya getirdiği gemilerle İngiltere’yi işgale hazırlanan İspanya, Osmanlı donanmasının Akdeniz’e yayılması ve manevralar yapmaya başlaması üzerine, elindeki deniz gücünü ikiye ayırmak zorunda kaldı. Bu durumdan faydalanan İngilizler de İspanyolları yendi” şeklindeki değerlendirmesine yer vermektedir.


Jerry Broton, bu bilgilerini, İngiliz Kraliyet arşivlerinde bulduğu bazı belgelere dayandırmaktadır. Söz konusu belgelerden biri, Kraliçe’nin askeri danışmanı Sir Francis Walsingham’ın, İstanbul’daki İngiliz elçisi William Harborne’a gönderdiği, 9 Mart 1587 tarihli bilgilendirme mektubuna yanıt verdiği 24 Haziran 1587 tarihli mektuptur. Bu mektupta, Sir Francis Walsingham, “İspanyolların güçlü hatta yenilmez armadası diyebileceğimiz donanmasını, ancak Osmanlı İmparatorluğu durdurabilir” demektir.


Ayrıca verilen görevleri layıkıyla yerine getirdiğini belirttiği İngiliz elçiye, İstanbul’daki başarılı çalışmalarından ötürü teşekkür ederek, Padişah 3. Murat’ın İspanya Kralı Philip ile anlaşma yapmamasına Kraliçe’nin çok memnun olduğunu, bunu da Türk Sultanına özellikle söylemesini istemektedir. 


Bunun dışında Osmanlıları, Akdeniz’de, İspanya, İtalya ve Kuzey Afrika kıyılarında saldırılar düzenleyerek, İspanyolları zayıf düşürmeye ikna etmesi için Padişah ve vezirlerle görüşmeler yapmasını, İngilizlerin çok iyi insanlar olduğunu anlatmasını da istemektedir.


İngiltere elçisi William Harborne, hemen harekete geçerek, Padişah 3.Murat’a bir mektup sunacaktır. Mektupta en çok dikkat çeken unsur, elçinin konuyu dini inançlar üzerinden anlatarak Padişahı etkilemeye çalışma düşüncesidir. Elçi Harborne, İspanya Kralı için, “Papa ve sadık müttefiki putperest-kâfir Katolik kral” ifadesini kullanmaktadır. Elçi, devamında, “Yüce Tanrı’nın size verdiği kuvvet ile ortak düşmanımız tüm putperest kâfirleri yok edeceğinizi umuyorum. Zavallı bir kulunuz olarak size yalvarıyorum, putperest kâfir İspanya üzerine büyük bir donanma sevk etmezseniz bile hiç olmazsa 60 ya da 80 kadırga gönderin” demektedir.


Mektubun devamı ise daha da ilginç bir hale gelmektedir. Elçi Harborne, Padişah 3. Murat’a, “Kraliçe Elizabeth, bir kadın olduğu halde Tanrı’nın, putperest kâfirlerle savaşma emrini yerine getirmek için çabalıyor. Size her zaman sadık kalan Kraliçe’yi bu en zayıf zamanında yalnız bırakırsanız, size inanan, güvenen tüm dünya şaşıracaktır, ve taraftarlarına hak ettikleri cezayı vermiş olacaksınız. Tanrı sizin aracılığınız ile putperest kâfirleri cezalandıracaktır” sözleriyle adeta yalvarmaktadır.


Bu mektupların ayrıntılarının kamuoyu tarafından bilinmesi, İngiltere’de tartışmaları artırdı. Bazı İngiliz tarihçiler, konuya ilişkin Türkiye’ye müracaat edilmesini, Osmanlı arşivlerinde, adı geçen döneme ve Padişah 3. Murat’a ait belgelerin de incelenmesini önerdiler. Söz konusu önerinin Türkiye’deki resmi makamlar tarafından kabul edilmesinin ardından Osmanlı arşivlerinde yapılan araştırmalarda, 3. Murat’ın, Kraliçe Elizabeth’e gönderdiği bir mektup bulunacaktır.


Padişah mektubunda özetle, “Sizden önce Osmanlı Sultanları ile dostluk kuranlar nasıl saygı görüp, tarafımızca korunma altına alındılarsa İngiltere Kraliçesi Elizabeth de aynı muameleyi görecektir. Elçiniz aracılığı ile bizden istediğiniz donanma yardımını dikkate alacağız. Önümüzdeki ilkbahar aylarında büyük bir donanmayı göndereceğiz. Ülkenizin dostluğu aynı şekilde devam ederse, Osmanlı Devleti de sizi sürekli koruyacaktır” demektedir.


Padişah 3. Murat’ın Kraliçe Elizabeth’e gönderdiği mektup ortaya çıkınca, konu başka bir boyut kazandı. İngiltere Eşitlik ve İnsan Hakları Komisyonu Başkanı Trevor Philips’in, söz konusu mektuplardan hareketle, “İngiltere Kraliçesi Elizabeth, Türklerin yardımı sayesinde İngilizlerin elinden kurtulmuştur. Bu bilgi ülkenin resmi tarihine eklenmelidir” yönündeki açıklaması, ülke kamuoyunu ikiye böldü. 


Tarih biliminin gereği söz konusu bilginin eğitim-öğretim programında yer almasını isteyenlere karşı çıkanlar, İngilizlerin, 400 yıl önce bir ara Türklere muhtaç duruma düşmesini yeni kuşakların bilmesinin iyi bir etki yaratmayacağını savunmaktadır. 


Tüm tartışmalara rağmen, bu bilgi resmi tarihe eklenmemiştir. 


Söz konusu durum bize Fransa’ nın tutumunu hatırlatmaktadır. Bilindiği üzere Fransa Kralı 1.François, 1525 yılındaki Pavie Savaşı’nda, ordusu yenilince, İspanya Kralı, Habsburg Hollandası Lordu ve Burgonya Kontu sıfatlarını da taşıyan Roma Germen (Alman) İmparatoru Şarlken’e (5. Karl ya da Charlesquint) esir düşmüştü. 


Çok kötü esaret koşulları içinde olan Fransız Kralı, annesi Louise de Savoie aracılığı ile Kanuni Sultan Süleyman’a bir mektup göndererek, yardım istemiştir. Mektubu İstanbul’a getiren Fransız elçi Kont Jean Frangipani, Kuzey İtalya’daki savaşta esir düşen 1. François’ın İspanya'ya götürülüp, orada hapsedildiğini bildirerek, Kral’ın annesinin oğlunun kurtarılması için yalvardığını dile getirmiştir.


Fransız Kralı’nın annesi ilk temasın ardından başka mektuplar da göndermiştir. Kanuni Sultan Süleyman ise mektuplara verdiği yanıtta, Kral François’yı kurtaracağını bildirmiş, Şarlken’i de hemen uyarmıştır. Nitekim bu gelişmelerin ardından Osmanlı ile Şarlken’in ordusu arasındaki Mohaç Meydan Savaşı (1526) Türklerin zaferi ile bitince, Fransa Kralı 1. François da serbest bırakılmıştır.


İşte bu olay da, Fransa resmi tarihine eklenmemiştir.


Gerek İngiltere gerekse Fransa, büyük sömürgeci devletler olarak, resmi tarihlerinde zor durumlara düştükleri olayların bilinmesini istemezler. Bir çeşit büyüklük kompleksi olan bu anlayış, tarihteki gerçekleri yok sayma üzerine kurulmuştur. 


Gürbüz Evren
Bütün Dünya, Şubat 2016

* * * * * 

Why we must thank the Turks, not Drake, for defeating the Armada

For four centuries, Sir Francis Drake has symbolised English nonchalance and cunning in the face of danger. First, according to the legend drummed into every pupil, he insisted on finishing his game of bowls on Plymouth Hoe as the Spanish Armada approached in July 1588. Then he despatched the enemy ships with little more than a few burning rowing boats and a favourable breeze.

But yesterday, it was claimed that Elizabeth's protestant throne was saved by a less celebrated ally: the Turkish navy.

Jerry Brotton, a lecturer at Royal Holloway College, London, told the Guardian Hay literary festival that a hitherto unnoticed letter from Elizabeth's security chief and spymaster, Sir Francis Walsingham, to her ambassador in Istanbul showed that it was Turkish naval manoeuvres rather than Drake's swashbuckling which delivered the fatal blow to the Spanish invasion plans.

The letter, which ordered the ambassador, William Harborne, to incite the Turks to harry the Spanish navy, was written in the mid-1580s and has been buried in archives ever since because it did not apparently relate to any major historical event.

But Mr Brotton told the fes tival: "Walsingham's plan was ultimately successful. Ottoman fleet movements in the eastern Mediterranean fatally split Philip II's armada _ So alongside all the stories we're told at school about why the Spanish Armada failed to conquer Britain and destroy Protestantism, we should add another reason: the Anglo-Ottoman alliance brokered by Elizabeth, Walsingham [and others]."

In his letter to Harborne, Walsingham wrote: "Her Majesty being, upon the success of the said King of Spain's affairs in the Low Countries, now fully resolved to oppose herself against his proceedings in defence of that distressed nation, whereof it is not otherwise likely but hot wars between him and us, wills me again to require you effectually to use all your endeavour and industry in that behalf."

Walsingham hoped that Islamic forces might keep the Spanish forces "thoroughly occupied" by "some incursions from the coast of Africa", or by attacking his Italian territories from the sea.

The Spanish fleet was eventually defeated on July 30 1588 as it awaited the rest of the invasion force off Calais. At the battle of Gravelines, the English navy used fireships before closing in on the confused Spanish.

the Guardian, June 2004

* * * *

NOTES:


- Charles V (Karl V, Charles Quint, Şarlken) of Holly Roman. The biggest enemies of Charles V are Ottoman Turks, French Kingdom, England Kingdom and Martin Luther of Protestant Reformation. Charles fought continually with the Ottoman Empire, Suleiman the Magnificent (Kanuni Sultan Süleyman). After Hungarian 1526 "Battle of Mohács", Hungary was not accepted as a part of Ottoman land, instead, it was brought under protection. Charles V made overtures to the Safavid Empire to open a second front against the Ottomans, in an attempt at creating a Habsburg-Safavid alliance. (!Safavids were also Turkish Empire)


- Philip II of Spain, the enemy of Elizabeth I of England, is the son of Charles V (Karl V). 


- Wife of Philip II is, Mary I of England (Bloody Mary), daughter of Henry VIII - Tudor Dynasty, is also the sister of Elizabeth I , the daugther of Anne Boleyn, second queen of Henry VIII.


- The mother of Mary I is Catherine of Aragon (first queen of Henry VIII), daugther of Isabella I of Castile, which ordered conversion or exile of their Muslim and Jewish subjects in the Spanish Inquisition, and for supporting and financing Christopher Columbus's 1492 voyage that led to the opening of the New World and to the establishment of Spain as the first global power who dominated Europe and much of the world for more than a century. 


- The most fortunate of the expelled Jews succeeded in escaping to Turkey (exile number c.200.000 - were known as Sephardim, was accepted by the Ottoman Turks as a citizen of these lands) and Sultan Bayezid II, welcomed them warmly. "How can you call Ferdinand of Aragon a wise king," he was fond of asking, "the same Ferdinand who impoverished his own land and enriched ours?". Ferdinand was the husband of Catherine of Aragon. Sultan Bayezid II is, the son of Mehmed the Conqueror (Fatih Sultan Mehmet), and the grandfather of Suleiman the Magnificent (Kanuni Sultan Süleyman).




SB